Showing posts with label λογοτεχνικά αποσπάσματα. Show all posts
Showing posts with label λογοτεχνικά αποσπάσματα. Show all posts

Tuesday, 21 May 2013

Eleonora-Edgar Allan Poe


I AM come of a race noted for vigor of fancy and ardor of passion. Men have called me mad; but the question is not yet settled, whether madness is or is not the loftiest intelligence -- whether much that is glorious- whether all that is profound -- does not spring from disease of thought -- from moods of mind exalted at the expense of the general intellect. They who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night. In their gray visions they obtain glimpses of eternity, and thrill, in awakening, to find that they have been upon the verge of the great secret. In snatches, they learn something of the wisdom which is of good, and more of the mere knowledge which is of evil. They penetrate, however, rudderless or compassless into the vast ocean of the "light ineffable," and again, like the adventures of the Nubian geographer, "agressi sunt mare tenebrarum, quid in eo esset exploraturi."
We will say, then, that I am mad. I grant, at least, that there are two distinct conditions of my mental existence -- the condition of a lucid reason, not to be disputed, and belonging to the memory of events forming the first epoch of my life -- and a condition of shadow and doubt, appertaining to the present, and to the recollection of what constitutes the second great era of my being. Therefore, what I shall tell of the earlier period, believe; and to what I may relate of the later time, give only such credit as may seem due, or doubt it altogether, or, if doubt it ye cannot, then play unto its riddle the Oedipus.
She whom I loved in youth, and of whom I now pen calmly and distinctly these remembrances, was the sole daughter of the only sister of my mother long departed. Eleonora was the name of my cousin. We had always dwelled together, beneath a tropical sun, in the Valley of the Many-Colored Grass. No unguided footstep ever came upon that vale; for it lay away up among a range of giant hills that hung beetling around about it, shutting out the sunlight from its sweetest recesses. No path was trodden in its vicinity; and, to reach our happy home, there was need of putting back, with force, the foliage of many thousands of forest trees, and of crushing to death the glories of many millions of fragrant flowers. Thus it was that we lived all alone, knowing nothing of the world without the valley -- I, and my cousin, and her mother.
From the dim regions beyond the mountains at the upper end of our encircled domain, there crept out a narrow and deep river, brighter than all save the eyes of Eleonora; and, winding stealthily about in mazy courses, it passed away, at length, through a shadowy gorge, among hills still dimmer than those whence it had issued. We called it the "River of Silence"; for there seemed to be a hushing influence in its flow. No murmur arose from its bed, and so gently it wandered along, that the pearly pebbles upon which we loved to gaze, far down within its bosom, stirred not at all, but lay in a motionless content, each in its own old station, shining on gloriously forever.
The margin of the river, and of the many dazzling rivulets that glided through devious ways into its channel, as well as the spaces that extended from the margins away down into the depths of the streams until they reached the bed of pebbles at the bottom, -- these spots, not less than the whole surface of the valley, from the river to the mountains that girdled it in, were carpeted all by a soft green grass, thick, short, perfectly even, and vanilla-perfumed, but so besprinkled throughout with the yellow buttercup, the white daisy, the purple violet, and the ruby-red asphodel, that its exceeding beauty spoke to our hearts in loud tones, of the love and of the glory of God.
And, here and there, in groves about this grass, like wildernesses of dreams, sprang up fantastic trees, whose tall slender stems stood not upright, but slanted gracefully toward the light that peered at noon-day into the centre of the valley. Their mark was speckled with the vivid alternate splendor of ebony and silver, and was smoother than all save the cheeks of Eleonora; so that, but for the brilliant green of the huge leaves that spread from their summits in long, tremulous lines, dallying with the Zephyrs, one might have fancied them giant serpents of Syria doing homage to their sovereign the Sun.
Hand in hand about this valley, for fifteen years, roamed I with Eleonora before Love entered within our hearts. It was one evening at the close of the third lustrum of her life, and of the fourth of my own, that we sat, locked in each other's embrace, beneath the serpent-like trees, and looked down within the water of the River of Silence at our images therein. We spoke no words during the rest of that sweet day, and our words even upon the morrow were tremulous and few. We had drawn the God Eros from that wave, and now we felt that he had enkindled within us the fiery souls of our forefathers. The passions which had for centuries distinguished our race, came thronging with the fancies for which they had been equally noted, and together breathed a delirious bliss over the Valley of the Many-Colored Grass. A change fell upon all things. Strange, brilliant flowers, star-shaped, burn out upon the trees where no flowers had been known before. The tints of the green carpet deepened; and when, one by one, the white daisies shrank away, there sprang up in place of them, ten by ten of the ruby-red asphodel. And life arose in our paths; for the tall flamingo, hitherto unseen, with all gay glowing birds, flaunted his scarlet plumage before us. The golden and silver fish haunted the river, out of the bosom of which issued, little by little, a murmur that swelled, at length, into a lulling melody more divine than that of the harp of Aeolus-sweeter than all save the voice of Eleonora. And now, too, a voluminous cloud, which we had long watched in the regions of Hesper, floated out thence, all gorgeous in crimson and gold, and settling in peace above us, sank, day by day, lower and lower, until its edges rested upon the tops of the mountains, turning all their dimness into magnificence, and shutting us up, as if forever, within a magic prison-house of grandeur and of glory.
The loveliness of Eleonora was that of the Seraphim; but she was a maiden artless and innocent as the brief life she had led among the flowers. No guile disguised the fervor of love which animated her heart, and she examined with me its inmost recesses as we walked together in the Valley of the Many-Colored Grass, and discoursed of the mighty changes which had lately taken place therein.
At length, having spoken one day, in tears, of the last sad change which must befall Humanity, she thenceforward dwelt only upon this one sorrowful theme, interweaving it into all our converse, as, in the songs of the bard of Schiraz, the same images are found occurring, again and again, in every impressive variation of phrase.
She had seen that the finger of Death was upon her bosom -- that, like the ephemeron, she had been made perfect in loveliness only to die; but the terrors of the grave to her lay solely in a consideration which she revealed to me, one evening at twilight, by the banks of the River of Silence. She grieved to think that, having entombed her in the Valley of the Many-Colored Grass, I would quit forever its happy recesses, transferring the love which now was so passionately her own to some maiden of the outer and everyday world. And, then and there, I threw myself hurriedly at the feet of Eleonora, and offered up a vow, to herself and to Heaven, that I would never bind myself in marriage to any daughter of Earth -- that I would in no manner prove recreant to her dear memory, or to the memory of the devout affection with which she had blessed me. And I called the Mighty Ruler of the Universe to witness the pious solemnity of my vow. And the curse which I invoked of Him and of her, a saint in Helusion should I prove traitorous to that promise, involved a penalty the exceeding great horror of which will not permit me to make record of it here. And the bright eyes of Eleonora grew brighter at my words; and she sighed as if a deadly burthen had been taken from her breast; and she trembled and very bitterly wept; but she made acceptance of the vow, (for what was she but a child?) and it made easy to her the bed of her death. And she said to me, not many days afterward, tranquilly dying, that, because of what I had done for the comfort of her spirit she would watch over me in that spirit when departed, and, if so it were permitted her return to me visibly in the watches of the night; but, if this thing were, indeed, beyond the power of the souls in Paradise, that she would, at least, give me frequent indications of her presence, sighing upon me in the evening winds, or filling the air which I breathed with perfume from the censers of the angels. And, with these words upon her lips, she yielded up her innocent life, putting an end to the first epoch of my own.
Thus far I have faithfully said. But as I pass the barrier in Times path, formed by the death of my beloved, and proceed with the second era of my existence, I feel that a shadow gathers over my brain, and I mistrust the perfect sanity of the record. But let me on. -- Years dragged themselves along heavily, and still I dwelled within the Valley of the Many-Colored Grass; but a second change had come upon all things. The star-shaped flowers shrank into the stems of the trees, and appeared no more. The tints of the green carpet faded; and, one by one, the ruby-red asphodels withered away; and there sprang up, in place of them, ten by ten, dark, eye-like violets, that writhed uneasily and were ever encumbered with dew. And Life departed from our paths; for the tall flamingo flaunted no longer his scarlet plumage before us, but flew sadly from the vale into the hills, with all the gay glowing birds that had arrived in his company. And the golden and silver fish swam down through the gorge at the lower end of our domain and bedecked the sweet river never again. And the lulling melody that had been softer than the wind-harp of Aeolus, and more divine than all save the voice of Eleonora, it died little by little away, in murmurs growing lower and lower, until the stream returned, at length, utterly, into the solemnity of its original silence. And then, lastly, the voluminous cloud uprose, and, abandoning the tops of the mountains to the dimness of old, fell back into the regions of Hesper, and took away all its manifold golden and gorgeous glories from the Valley of the Many-Colored Grass.
Yet the promises of Eleonora were not forgotten; for I heard the sounds of the swinging of the censers of the angels; and streams of a holy perfume floated ever and ever about the valley; and at lone hours, when my heart beat heavily, the winds that bathed my brow came unto me laden with soft sighs; and indistinct murmurs filled often the night air, and once -- oh, but once only! I was awakened from a slumber, like the slumber of death, by the pressing of spiritual lips upon my own.
But the void within my heart refused, even thus, to be filled. I longed for the love which had before filled it to overflowing. At length the valley pained me through its memories of Eleonora, and I left it for ever for the vanities and the turbulent triumphs of the world.
I found myself within a strange city, where all things might have served to blot from recollection the sweet dreams I had dreamed so long in the Valley of the Many-Colored Grass. The pomps and pageantries of a stately court, and the mad clangor of arms, and the radiant loveliness of women, bewildered and intoxicated my brain. But as yet my soul had proved true to its vows, and the indications of the presence of Eleonora were still given me in the silent hours of the night. Suddenly these manifestations they ceased, and the world grew dark before mine eyes, and I stood aghast at the burning thoughts which possessed, at the terrible temptations which beset me; for there came from some far, far distant and unknown land, into the gay court of the king I served, a maiden to whose beauty my whole recreant heart yielded at once -- at whose footstool I bowed down without a struggle, in the most ardent, in the most abject worship of love. What, indeed, was my passion for the young girl of the valley in comparison with the fervor, and the delirium, and the spirit-lifting ecstasy of adoration with which I poured out my whole soul in tears at the feet of the ethereal Ermengarde? -- Oh, bright was the seraph Ermengarde! and in that knowledge I had room for none other. -- Oh, divine was the angel Ermengarde! and as I looked down into the depths of her memorial eyes, I thought only of them -- and of her.
I wedded; -- nor dreaded the curse I had invoked; and its bitterness was not visited upon me. And once -- but once again in the silence of the night; there came through my lattice the soft sighs which had forsaken me; and they modelled themselves into familiar and sweet voice, saying:
"Sleep in peace! -- for the Spirit of Love reigneth and ruleth, and, in taking to thy passionate heart her who is Ermengarde, thou art absolved, for reasons which shall be made known to thee in Heaven, of thy vows unto Eleonora."

Thursday, 16 May 2013

Πάουλο Κοέλιο – Paolo Coelho αποφθέγματα


Πάουλο Κοέλιο - Paolo Coelho αποφθέγματα
Paolo coelho αποφθέγματα: Από το βιβλίο: Ο Αλχημιστής
Ο κάθε άνθρωπος πάνω στη γη έχει ένα θησαυρό που τον περιμένει.
Όταν έχουμε τους μεγάλους θησαυρούς μπροστά μας δεν το παίρνουμε είδηση.
Η ευλογία που δεν είναι καλοδεχούμενη μετατρέπεται σε κατάρα.
Paolo Coelho αποφθέγματα: Από το βιβλίο: Το πέμπτο βουνό
Όταν κάποιος βαδίζει σταθερά στον προορισμό του, πολλές φορές αναγκάζεται να βγαίνει λίγο από την πορεία του.
Paolo Coelho αποφθέγματα: Από το βιβλίο: Μπρίντα
Οτιδήποτε κάνει ο άνθρωπος μπορεί να τον φέρει πιο κοντά στην Υπέρτατη Σοφία, αρκεί να το κάνει με αγάπη στην καρδιά.
Είμαστε υπεύθυνοι για το σύμπαν επειδή είμαστε το σύμπαν.
Για να βαδίσεις στο μονοπάτι της σοφίας πρέπει να μη φοβάσαι να κάνεις λάθη.
Paolo Coelho αποφθέγματα: Από το βιβλίο: Ο διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ
Μόνο οι δειλοί κρύβονται πίσω απ' τη σιωπή.
Όποιος αγαπάει περιμένοντας ανταμοιβή χάνει τον καιρό του.
Paolo Coelho αποφθέγματα: Από το βιβλίο: Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα
Είναι ανώφελο να μιλάς γι αγάπη, γιατί η αγάπη έχει τη δική της γλώσσα και μιλάει από μόνη της.
Η αγάπη δε θέτει πολλά ερωτήματα, γιατί αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, αρχίζουμε και να φοβόμαστε.
Ίσως είναι ο φόβος να σε περιφρονήσουν, να μη γίνεις αποδεκτός, ο φόβος μήπως σπάσει η μαγεία.
Μπορεί να φαίνεται γελοίο, αλλά έτσι είναι. Γι αυτό δεν κάνουμε ερωτήσεις αλλά ενεργούμε.
Καμιά μέρα δεν είναι όμοια με την άλλη. Κάθε πρωί έχει το ξεχωριστό του θαύμα, τη μαγική στιγμή του, όπου οι γέρικοι κόσμοι καταρρέουν και ξεπροβάλλουν καινούριοι αστερισμοί!
Paolo Coelho αποφθέγματα: Από το βιβλίο: Το ημερολόγιο ενός μάγου
Η αναζήτηση της ευτυχίας είναι προσωπική και δεν υπάρχει πρότυπο για να το μεταφέρεις στους άλλους.
Μια απειλή δεν μπορεί να προκαλέσει τίποτα αν δεν γίνει αποδεκτή.
Ο δρόμος του προσκυνήματος είναι ο δρόμος των κοινών ανθρώπων.
Το να διδάσκεις είναι να δείχνεις αυτό που είναι δυνατό.
Το να μαθαίνεις είναι να το κάνεις δυνατό για τον εαυτό σου.
Το δεύτερο σύμπτωμα του θανάτου μας είναι οι βεβαιότητές μας.
Δεν πρέπει να ξεχνάς πως και η επίθεση και η φυγή αποτελούν μέρος της μάχης. Αυτό που δε βοηθάει είναι το να στέκεις παραλυμένος από το φόβο.
Ένας εχθρός αντιπροσωπεύει πάντα την αδύναμη πλευρά μας, που μπορεί να είναι ο φόβος του φυσικού πόνου αλλά και η πρόωρη αίσθηση της νίκης ή η επιθυμία να εγκαταλείψουμε τη μάχη, λέγοντας πως δεν αξίζει τον κόπο.
Paolo Coelho αποφθέγματα: Από το βιβλίο: Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός
Ο Θεός κρίνει το δέντρο από τους καρπούς, όχι από τις ρίζες.
Θάρρος. Ξεκινώντας το ταξίδι με αυτή τη λέξη και συνεχίζοντας με πίστη στο Θεό, θα φτάσεις εκεί όπου έχεις ανάγκη να φτάσεις.
Ο πολεμιστής του φωτός επιμένει στη θέληση του, αλλά ξέρει να περιμένει την καλύτερη στιγμή.

Ο γλαρος Ιωναθαν Λιβινγκστον


..το να βρουμε αυτο που θα θελαμε να κανουμε περισσοτερο απο καθε αλλο

πραγμα στη ζωη μας και να τραβηξουμε προς τα εκει με θαρρος,ακλονητη

αποφασιστικοτητα και επιμονη,ειναι ο δρομος ολων εκεινων που τολμουν

να ζουν ευτυχισμενοι.

Ως ανταλαγμα για αυτη την προσπαθεια μας θα μας περιφρονησουν,

θα μας χλευασουν και θα μας εξοστρακισουν απο τον κυκλο τους

οι φιλοι και οι συγγενεις.

Αν επιμεινουμε ομως,αν αντεξουμε τη μοναξια μας και μεινουμε αφοσιωμενοι

σε αυτο που με τοση αγαπη αποφασισαμε να κανουμε, τοτε θα ανακαλυψουμε

οτι εχουμε καινουριους φιλους και κανουριους συγγενεις, οι οποιοι ηδη

συμμεριζονται τις αξιες και τα ιδανικα που εχουμε επιλεξει,

κι οτι μαζι τους θα πεταξουμε πολυ πιο μακρια και πιο ψηλα

απο οσο μπορουμε να ονειρευτουμε....



< Ο γλαρος Ιωναθαν Λιβινγκστον> 
Richard Bach

Οι κομπάρσοι της ηδονής - Εύα Ομηρόλη


Νομίζω πως όταν είσαι στον έρωτα, έτσι νιώθεις, σαν να' σαι σε μια γνώριμη πόλη. Κι ύστερα, όταν ο έρωτας τελειώνει, είναι σαν να βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια πόλη ξένη. Δε θα πάθεις τίποτα, αλλά πρέπει ...ν' αγοράσεις χάρτη, να χαθείς μερικές φορές, να βάλεις καινούργια σημάδια, να βρεις καινούργια στέκια. Όλα καλά δηλ, αλλά όταν τα έχεις διαλέξει."
 
"Να είσαι όμορφη γιατί σε κοιτάζει. Να' χεις τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου: τα μάτια του. Να' χεις το πιο όμορφο χαμόγελο του κόσμου: το δικό του χαμόγελο. Να μην έχεις τίποτα."
 
"Ο ευατός μας είναι το μόνο που έχουμε σίγουρα. Μπορούμε να μοιραστούμε ένα κομμάτι μας με κάποιον, αλλά δεν πρέπει να του το δώσουμε. Γιατί, όσο κοντά μας κι αν είναι αυτός ο κάποιος, το κομμάτι που πριν ήταν δικό μας, πάντοτε θα μας λείπει. Σκέψου, με κάποιον που αγαπάς μοιράζεσαι το σώμα σου- τα χέρια σου, το κεφάλι σου, το στήθος σου.. Φαντάσου να κόψεις το χέρι σου και να του το χαρίσεις. Όσο κοντά σου κι αν είναι αυτός ο κάποιος, εσύ θα είσαι για πάντα πια με ένα χέρι. Κι αργά ή γρήγορα, θα βρεθείς αντιμέτωπος με την αλήθεια: όσο κι αν σε αγαπά, θα προτιμούσε να ήσουν αρτιμελής!"
 
"Τι είναι, όμως, αυτό που ιδιάζει και φτάνει μια συνειδητή επιλογή να γίνεται αυτό το ξεχωριστό που λέγεται "έρωτας"; Γιατί "αυτό" κι όχι το απέναντι πανομοιότυπο-ή, έστω, παρόμοιο του; Και πέφτεις, κλαις, σέρνεσαι και χτυπιέσαι, σαν πανικός και τελείωσε, αυτό ήταν όλη η ζωή. Σχηματικά, φαντάζομαι κάτι σαν μακριά βελόνα. Μακριά και λεπτή, στην αρχή νιώθεις μόνο ένα ελαφρύ τσίμπημα, κάπου στο στήθος, προς το μέρος της καρδιάς. Κι ύστερα, στον κάθε παλμό, με κάθε χτύπο, η βελόνα μπαίνει όλο και πιο βαθιά. Κάποτε, έρχεται η στιγμή που δεν μπορείς πια να κάνεις καμία κίνηση χωρίς να αισθανθείς ένα οξύ πόνο. Και μοιάζει λίγο μ' εκείνη την ιστορία που κάποιος έχει ένα στιλέτο καρφωμένο στο στήθος και κάποιος άλλος τον ρωτάει: "Δεν πονάς;". Κι εκείνος απαντά: "Μόνο όταν γελάω". Αλήθεια, μόνο η χαρά μπορεί να φέρει θλίψη. Το κάθε υποκειμενικά πολύτιμο γεννάει την αγωνία. Όσο μεγαλύτερη η πληρότητα, τόσο μεγαλύτερος κι ο πανικός που την κατατρέχει."
 
"o έρωτας; Ψάχνει να νιώσει την ψυχή να γοητεύεται, να ερεθίσει τ' άψυχα χωρίς ντροπή, να δώσει και να δώσει χωρίς ν' αφήσει τίποτα. Να ξεχειλίσουν οι αισθήσεις, να πνιγείς στην ηδονή. Να χάσεις και το τέλος, να ξεχάσεις την αρχή. Ο έρωτας είναι η ανάγκη της ψυχής μας που αφουγκράζεται. Με την πρώτη ευκαιρία θα βγει να μας θερίσει. Ο έρωτας είναι εκείνο που παραμονεύει στην σκιά. Το πιο μάταιο απ' όλα τ' άλλα. Το τέλειο."



Οι παραχαράκτες της ευτυχίας - Εύα Ομηρόλη

"Όμως την πρώτη φορά που την κράτησα στην αγκαλιά μου, κατάλαβα τι σημαίνει έρωτας και πίστεψα στα λόγια του Αρίστου που έλεγε πως με μια γυναίκα που δεν είν' ερωτευμένη μαζί σου, τίποτα δεν αξίζει. Μόλις την έσφιξα στην αγκαλιά μου και το κορμί μου κόλλησε πάνω στο δικό της, ένιωσα την γη να φεύγει κάτω απο τα πόδια μου κι εκείνη την αισθάνθηκα να τρέμει σαν τρελή απο φόβο κι αγωνία και πόθο μαζί. Και μόνο το βλέμμα μιας γυναίκας ερωτευμένης αξίζει όσο όλες μαζί οι νύχτες στο κρεβάτι μιας γυναίκας που δεν αγαπά. Και μέσα στο δικό της βλέμμα, ένιωσα όλες τις συγκινήσεις της ζωής μου κι όταν με κοίταζε στα μάτια μπορούσα να ορκιστώ ακόμα και τον θάνατο μου κι ό,τι άλλο μου περνούσε απο το μυαλό. 
Δέθηκα με τα μάτια της, με την λατρεία που ξεχείλιζαν για μένα. Μέσα τους γινόμουν ένας μικρός Θεός, παντοκράτορας, με μια δύναμη που ποτέ δεν είχα. Γνώρισα την αγάπη και κατάλαβα πως δεν υπάρχει τίποτα πιο έντονο, πουθενά. Η αγάπη απο μόνη της είναι κίνητρο ζωής, αιτία αθανασίας. Να μπορείς ν' αφήνεσαι στην καρδιά ενός άλλου και να μη νιώθεις μόνος, να μπορείς να μιλάς χωρίς λέξεις, χωρίς καταραμένα νοήματα που καταφέρνουν πάντα να χωρίζουν τους ανθρώπους. Να είσαι "ένα" και να μη νοιάζεσαι να πείσεις κανέναν για τίποτα. Γιατί αυτό είναι η αγάπη: ένας τόπος όπου δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν, μια σκιά που απο κάτω της μπορείς να ξαπλωθείς γαλήνιος στα μέσα του Αυγούστου. Η αγάπη είναι πολλές αιτίες μαζί χωρίς αιτία. 
Την έκανα δική μου μετά απο δυσκολίες κι εμπόδια κι ένιωσα τον ευατό μου έτοιμο να εκραγεί απο ικανοποίηση. Οι απαγορεύσεις και τα "μη" του καθενός είχαν κάνει αυτόν τον έρωτα πόλεμο απ' όπου έπρεπε να βγω νικητής. Κι αισθάνθηκα τη νίκη μου όταν μπήκα μέσα της και της ψιθύρισα στ' αυτί "είσαι δική μου τώρα!". Δική μου. Πήγαινα μόνος μες στους δρόμους και φώναζα "Δική μου! Δική μου!" 
-------------------------------------------------------------------------------- 

Δεν έβλεπα την ώρα να βρεθώ με την Ειρήνη και η κάθε μέρα μου έμοιαζε μ' αιώνα μέχρι να την κλείσω άλλη μια φορά στην αγκαλιά μου και ν' ακούσω τη φωνή της να μου ορκίζεται τα πάντα τρέμπντας. Σε αισθήσεις πρωτόγνωρες και σ' αγγίγματα βαθιά έψαχνα να βρω τα μηνύματα της Μοίρας και των Θεών. Κι εκείνη με μια αγνότητα ερωτική, γεμάτη πάθος, άνοιγε την ψυχή της και με κλείδωνε μέσα της ολόκληρο, χωρίς φανταχτερές λέξεις κι ενοχές τάχα επιλογές. 
-------------------------------------------------------------------------------- 

Τέτοια ομορφιά στη ζωή μου δεν ξανάδα. Το στόμα της έμοιαζε σαν να βύζαινε ολημερίς δαμάσκηνα- κατακόκκινα χείλη, πληγωμένα απ' τις ηδονές που δεν χόρταινα να φιλώ, να γεύομαι. Και καθώς γέμιζε ο έρωτας μας απο χρόνο κι εμπειρίες και φτάσαμε πια να γελάμε με τα ίδια αστεία κι όλες οι αναμνήσεις μας να' ναι κοινές, συνειδητοποίησα με τρόμο πως η ζωή μου είχε στ' αλήθεια αρχίσει μες στα μάτια της. Στα μάτια της που σαν αβασίλευτοι ήλιοι έκλειναν πάνω στα "σ' αγαπώ" μου. Και δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτα, πανέτοιμη να δώσει τα πάντα μέσα απο μια προσφορά-ανακούφιση. Και η μόνη της ανάγκη ήταν να τα δεχτώ. 
Έτσι κλεισμένοι μες στον έρωτα, σαν αναυαγοί σε νησί ερημικό, ζούσαμε απόκοσμα και κρυφά κι ούτε μια στιγμή δεν σκεφτήκαμε την ώρα του τέλους, το χωρισμό. Στο δικό μας ξεχασμένο κόσμο, οι ώρες που ήμασταν χωριστά ήταν διαλείμματα έξω απ' την ζωή και καταντήσαμε να ζούμε μες στην αναμονή της επόμενης συνάντησης."


πηγή: http://www.ekfrasis.info/tags/logotechnika-apospasmata-gr/pages/4.html

Αγαπημένα Λογοτεχνικά Αποσπάσματα - Εύα Ομηρόλη

Η Εύα Ομηρόλη γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Το πρώτο βιβλίο της είναι Οι Αναλφάβητοι του 'Ερωτα Από τον Οργανισμό Λιβάνη. 
                                      
Βιβλιογραφία 
  
Μοιράιδα 
Άμα τη εμφανίσει 
Οι αναλφάβητοι του έρωτα 
Οι παραχαράκτες της ευτυχίας 
Οι κομπάρσοι της ηδονής 
Σεισάχθεια 
Αμέσως τώρα πια 
Η αρχή του ταυτόσημου 
Διοτίμα 
  

----- 

Να ζήσω τον χρόνο μου ,να τον ποτιστώ μέχρι την πιο μικρή μου ίνα, να μπορέσω να γίνω ένα μαζί του..

  
" Θα χανόμουνα χωρίς αυτή τη ζωή, χωρίς τη σιγουριά ότι εκείνο που ήθελα το έκανα κι αν ήθελα , πάλι θα το ξανάκανα. Η ιδέα και η εντύπωση είναι τα μόνα που μετρούν. Η επίγνωση της κατωτερότητας και της λειψής σου φύσης είναι οι μόνοι εφιάλτες. Η σιγουριά φτάνει για να σε κάνει πιο ήρεμο, ακόμα κι αν είναι μια σκέτη ουτοπία.

Η δύναμη είναι μια ιδέα, όλα είναι μια ιδέα. Τίποτε δεν έχει την αληθινή του υπόσταση και μπορεί να μην υπάρχουν αληθινές υποστάσεις μέσα σε ανθρώπινες ψυχές. Το μυαλό είναι εκείνο που φτάνει τα πάντα και μόνο του πάλι τα χαλά.

Μέσα στο μυαλό μου έχω πια την σιγουριά ότι μπορώ να είμαι ελεύθερη μόλις το θελήσω. Μέσα στο μυαλό μου έχω τη δύναμη να καλωσορίσω την κάθε μονότονη μέρα. Μέσα στο μυαλό μου βρίσκω την δύναμη να ανέβω την ανηφόρα χωρίς να υποφέρω. Είμαι εγώ και είμαι ζωντανή και αυτόφωτη σαν ήλιος. Και από τίποτα πια δεν έχω ανάγκη, αφού δοκιμάστηκα στα γρανάζια της ζωής και της περιπέτειας . Αφού έμαθα τις αληθινές αξίες κι έδωσα αξία στον εαυτό μου. Είμαι ελεύθερη και μοναδική.

Μπόρεσα, μπόρεσα! Ξυπνώ πια το πρωί και φωνάζω, "μπορώ" γιατί το 'χω πιστέψει πως όλα τα μπορώ. Κι είναι αλήθεια. Είμαι παντοδύναμη και κανείς δεν μπορεί να μου κλέψει όλες τις όμορφες στιγμές που τόλμησα να ζήσω.

Όχι, δεν έχω ενοχές. Η απόλυτη ευτυχία κι η γνώση εκείνου που ζητάς δεν σου αφήνει ποτέ ενοχές. Ενοχές σου αφήνουν όλα εκείνα που δεν έζησες, όχι γιατί δεν μπόρεσες ,αλλά γιατί φοβήθηκες την δύναμη τους ,την μαγεία τους. Όλη εκείνη την μαγεία που μια ζωή αναζητάς κι όταν σου πέφτει στο κεφάλι σαν ευλογία ,την αρνείσαι χωρίς ουσιαστικό λόγο παρά μόνο επειδή διστάζεις να πας παραπέρα ,να δεις τι γίνεται μέσα από το σύνορο που σ έχουν φυλακίσει. Κι όταν περνούν τα χρόνια και οι εποχές ,και τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την ανελέητη φθορά, θυμάσαι, σκέφτεσαι και σε πιάνουν όλοι οι φόβοι, όλες οι απελπισίες. Γιατί είναι ανάγκη να είσαι δυνατός.

Μόνοι γεννιόμαστε, μόνοι πεθαίνουμε και τίποτα δεν μας μένει πέρα από τις στιγμές που ζήσαμε. Τις όμορφες. Όλες εκείνες που ξεπέρασαν για λίγο την μιζέρια και την θλίψη , όλες εκείνες που ταυτίστηκαν μαζί μας, που ανήκουν πια μόνο σε μας.

Επειδή πάνω απ όλα, θέλει τόλμη η ζωή, θέλει πολλά κότσια η ευτυχία. Κι η μοίρα δεν είναι κάτι απλό κι ουδέτερο, αλλά κάτι που πλάθεται όπως το θες. Οι δυστυχίες που έρχονται παλεύονται .Οι ευτυχίες που δεν λένε να φανούν είναι εκείνες που γίνονται οι εφιάλτες μιας ζωής. Όλες εκείνες οι μικρές σπίθες που μας δίνονται έτοιμες, ολοζώντανες κάθε μέρα και τις αφήνουμε να χαθούν σαν να μην υπήρξαν είναι τα απωθημένα που δεν θα μας αφήσουν να γεράσουμε με αξιοπρέπεια.

Θεέ μου, δωσ' μου τις δυστυχίες που μου αναλογούν, αφού δεν γίνεται αλλιώς, αλλά βοήθησε με να αξιωθώ κι όλες τις ευτυχισμένες ώρες που αιωρούνται σαν άστρα πάνω από το κεφάλι μου.
Να ζήσω τον χρόνο μου ,να τον ποτιστώ μέχρι την πιο μικρή μου ίνα, να μπορέσω να γίνω ένα μαζί του. Να έχω συντρόφισσες όμορφες στιγμές, να ξέρω πως έζησα, να μετανιώνω για κείνα που έκανα και να ψάχνω να βρω κι άλλα να κάνω.

Οι στιγμές, οι ώρες και τα αγγίγματα, η αναστάτωση κι οι κόμποι στο στομάχι, το βαρύ στο στήθος απ' τον πανικό της ευτυχίας, η απόλαυση του κορεσμού και της σοφίας, το κύμα μέσα στο κεφάλι μου, η τρικυμία που δεν λέει να κοπάσει, ο φόβος για το ύστερα, για το μετά, οι ευωδιές των χυμών και οι επιλογές.

Να η ζωή! Να η ζωή, φωνάζω μ' όση δύναμη μου απομένει. Μα είναι λίγη και πολύτιμη κι είναι δική μου, μόνο δική μου σαν τον αέρα που ανασαίνω. Δεν θ αφήσω να μου την πάρει μήτε άνθρωπος μήτε Θεός. Κι εύχομαι όλες οι αναστολές κι οι δισταγμοί μου να ξεκινούν μόνο από αγάπη. Αγάπη για κάτι άλλο πιο βαθύ, πιο ωραίο.

Γιατί, τέλος, και το γήρας είναι ωραίο και παντού μέσα του μπορείς να βρεις όλες εκείνες τις αναλαμπές που σημαίνουνε ζωή. Κι όλα είναι όμορφα από κοντά, όταν τα ζεις. Μα σε τούτο το γήρας καλό είναι να μην μένεις μόνος σου. Κι είναι αλήθεια αυταπόδεικτη, πως το μόνο που μπορεί πάντα να σε συνοδεύει,το μόνο που για πάντα μένει είναι μια, δυο, δέκα, εκατό -ξέρω κι εγώ πόσες - όμορφες στιγμές..."
 
Εύα Ομηρόλη
-Οι Αναλφάβητοι του 'Ερωτα-


Tuesday, 14 May 2013

ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ: Η αγάπη


Αποσπάσματα από το ομότιτλο βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια, 
Μέρος  Α΄

Προσωπικότητα είναι το άθροισμα όλων των εμπειριών που έχουμε γνωρίσει από τη στιγμή της σύλληψής μας ως αυτό το σημείο της ζωής μας, παράλληλα με την κληρονομικότητα. 

Μόρφωση θα έπρεπε να είναι η διαδικασία του να βοηθήσουμε τον καθένα να ανακαλύψει την μοναδικότητά του, να τον διδάξουμε πώς να αναπτύσσει αυτήν την μοναδικότητα, κι ύστερα να του δείξουμε πώς να τη μοιραζόμαστε, επειδή αυτός είναι ο μόνος λόγος να έχουμε κάτι. 

Αν νιώθετε κάτι, επιτρέψτε στους άλλους να ξέρουν πώς νιώθετε. Δεν έχετε κουραστεί πια με αυτά τα στωικά πρόσωπα που δεν φανερώνουν τίποτα; Αν νιώθετε ότι θέλετε να γελάσετε, γελάστε. Αν σας αρέσει κάτι που λέει κάποιος, σηκωθείτε και δώστε του συγχαρητήρια. Αν αυτό είναι σωστό, θα είναι σωστά και τα συγχαρητήριά σας. 

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να αγγίξουμε τον άλλον, να δείχνουμε τη συγκίνησή μας. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο για να υπάρξουμε είναι να είμαστε αυτό που είμαστε, αυτό που νιώθουμε. Το πιο δύσκολο πράγμα για να υπάρξουμε είναι να είμαστε αυτό που οι άλλοι θέλουν να είμαστε, αλλά αυτό είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο ζούμε. 


Λένε ότι η μοναδική πραγματικότητα είναι αυτό που υπάρχει εδώ, αυτό που συμβαίνει ανάμεσα σε εσάς και σε εμένα, τώρα. Αν ζείτε για το αύριο, πράγμα που είναι μόνο ένα όνειρο, τότε το μόνο που θα έχετε θα είναι ένα απραγματοποίητο όνειρο. Και το παρελθόν δεν είναι πια αληθινό, πραγματικό. Έχει μια αξία επειδή σας έφτιαξε αυτό που είσαστε τώρα, αλλά αυτή είναι όλη κι όλη η αξία που έχει. Γι αυτό μη ζείτε με το παρελθόν. Ζείστε τώρα. Όταν τρώτε, να τρώτε. Όταν αγαπάτε, να αγαπάτε. Όταν μιλάτε με κάποιον, να μιλάτε. 

Έχω μια πολύ βαθιά εντύπωση πως το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, -είναι η απάθεια. Είναι το να μη δίνεις δεκάρα για τίποτα. Αν κάποιος με μισεί αυτό θα πει ότι πρέπει να νιώθει κάτι για μένα, αλλιώς δεν θα μπορούσε να με μισήσει. Έτσι, υπάρχει κάποιος τρόπος να έρθω σε επαφή μαζί του. Αν δεν σας αρέσει το σκηνικό όπου ζείτε, αν είσαστε δυστυχισμένοι, αν είσαστε μοναχικοί, αν νιώθετε ότι τίποτα αξιόλογο δεν σας συμβαίνει, αλλάξτε το σκηνικό σαας. Φτιάξτε ένα καινούριο. Φροντίστε να έχετε γύρω σας άλλους ηθοποιούς. Γράψτε ένα καινούριο θεατρικό έργο. Και αν δεν είναι καλό αυτό, παρατήστε το και γράψτε ένα άλλο. Υπάρχουν εκατομμύρια θεατρικά έργα,-τόσα όσα κι οι άνθρωποι. Ο Νίκος Καζαντζάκης έλεγε, "Έχεις το πινέλο και τα χρώματά σου, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα". 

Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο και πρέπει να του παραχωρήσουμε την ελευθερία να τον ακολουθεί. Υπάρχουν χιλιάδες δρόμοι προς την αγάπη. Κι ο καθένας θα βρει το δικό του δρόμο, αν ακούσει τον εαυτό του. Μην αφήσετε κανέναν να σας επιβάλλει τον δικό του τρόπο. 

Δεν μπορεί κανένας να δώσει κάτι που δεν κατέχει. 
Για να προσφέρεις αγάπη, πρέπει να κατέχεις αγάπη. 
Δεν μπορεί κανένας να διδάξει κάτι που ο ίδιος δεν καταλαβαίνει. 
Για να διδάξεις την αγάπη, πρέπει να κ ατανοείς την αγάπη. 
Δεν μπορεί κανένας να μάθει κάτι που δεν έχει μελετήσει. 
Για να μελετήσεις την αγάπη, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη. 
Δεν μπορεί κανένας να αξιολογήσει κάτι που δεν αναγνωρίζει. 
Για να αναγνωρίσεις την αγάπη, πρέπει να είσαι δεκτικός στην αγάπη. 
Δεν μπορεί κανένας να έχει αμφιβολίες σχετικά με κάτι που θέλει πολύ να εμπιστεύεται. 
Για να εμπιστευτείς την αγάπη, πρέπει να έχεις πειστεί για την αγάπη. 
Δεν μπορεί κανένας να παραδεχτεί κάτι που σε αυτό δεν ενδίδει. 
Για να ενδώσεις στην αγάπη πρέπει να είσαι ευάλωτος απέναντί της. 
Δεν μπορεί κανένας να ζήσει κάτι που δεν έχει αφιερώσει τον εαυτό του σε αυτό. 
Για να αφιερώσεις τον εαυτό σου στην αγάπη, πρέπει για πάντα να ωριμάζεις μέσα στην αγάπη.

πηγή:   ,


"Η αγάπη είναι αγάπη μόνον όταν προσφέρεται χωρίς προσμονή ανταλλαγμάτων. Λόγου χάρη, δε μπορείς να επιμένεις να σ'αγαπήσει κάποιος, να σου ανταποδώσει την αγάπη. Ακόμη και να το σκεφτεί κανένας αυτό, είναι αστείο. Ωστόσο υποσυνείδητα, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν. Αν αγαπάς αληθινά τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να πιστεύεις, να έχεις εμπιστοσύνη και να ελπίζεις οτι η αγάπη θα σου επιστραφεί. Αλλά δεν υπάρχει καμία σιγουριά γι' αυτό, καμιά εγγύηση. Αν περιμένει κανένας ν'αγαπήσει μόνον όταν θα 'ναι σίγουρος οτι θα δεχτεί ίση αγάπη σαν αντάλλαγμα, θα περιμένει για πάντα. Στην πραγματικότητα, αν αγαπά χωρίς την παραμικρή προσδοκία πάλι στα σίγουρα θ'απογοητευτεί τελικά, γιατι δεν είναι καθόλου πιθανό οτι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να ικανοποιήσουν όλες τις ανάγκες του, έστω κι αν η αγάπη τους γι'αυτόν είναι μεγάλη. 

Αγαπά κανένας επειδή το θέλει, επειδή αυτό του δίνει χαρά, επειδή ξέρει οτι η ωρίμανση και η ανακάλυψη του εαυτού του εξαρτάται από αυτό. Ξέρει οτι η μοναδική σιγουριά που έχει βρίσκεται μέσα στον εαυτό του. Αν εμπιστεύεται τον εαυτό του και πιστεύει σ'αυτον, θα εμπιστεύεται κα θα πιστεύει και στους άλλους. Θα είναι πρόθυμος ν'αποδεχτεί το καθετί που είναι ικανοί να του δώσουν, αλλά θα μπορεί και να είναι σίγουρος και να μην εξαρτιέται από τίποτα άλλο έξω από τον ίδιο τον εαυτό του." 


πηγή: http://www.ekfrasis.info/tags/logotechnika-apospasmata-gr/pages/3.html

Απόσπασμα από το βιβλίο “Η Δύναμη” της Rhonda Byrne


Το κλειδί της Ευγνωμοσύνης

Κάθε φορά που αισθάνεστε ευγνώμονες, εκπέμπετε αγάπη, και ό,τι εκπέμπετε, αυτό λαμβάνετε. Είτε ευχαριστείτε κάποιο πρόσωπο, είτε αισθάνεστε ευγνώμονες για ένα αμάξι, ένα δειλινό, τις διακοπές, ένα δώρο, ένα καινούργιο σπίτι ή ένα συναρπαστικό γεγονός, εκπέμπετε αγάπη γι’ αυτά τα πράγματα, και θα λάβετε πίσω ακόμα περισσότερη χαρά, καλύτερη υγεία, περισσότερα χρήματα, νέες συναρπαστικές εμπειρίες κι άλλες απίστευτες σχέσεις, καινούργιες ευκαιρίες.
Όταν νιώθετε ευγνώμονες για τα πράγματα που έχετε, όσο μικρά κι αν είναι, θα λάβετε περισσότερα όμοιά τους.  Αν είστε ευγνώμονες για τα χρήματα που έχετε, έστω κι αν είναι λίγα, θα λάβετε περισσότερα. Αν είστε ευγνώμονες γαι μια σχέση, ακόμα κι αν δεν είναι τέλεια, η σχέση θα βελτιωθεί. Αν είστε ευγνώμονες για τη δουλειά που έχετε, κι ας μην είναι η δουλειά των ονείρων σας, θα σας προσφερθούν καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες. Επειδή η ευγνωμοσύνη είναι ο μεγάλος πολλαπλασιαστής της ζωής!
Η ευγνωμοσύνη ξεκινά με μια απλή λέξη “ευχαριστώ“, αλλά πρέπει να την αισθάνεστε με όλη σας την καρδιά. Όσο συχνότερα λέτε ευχαριστώτόσο περισσότερα θα το αισθάνεστε και τόσο μεγαλύτερη αγάπη θα εκπέμπετε. Υπάρχουν τρεις τρόποι να χρησιμοποιήσετε τη δύναμη της ευγνωμοσύνης στη ζωή σας, και με όλους εκπέμπετε αγάπη:
  1. Νιώστε ευγνωμοσύνη για ό,τι έχετε λάβει στη ζωή σας (παρελθόν).
  2. Νιώστε ευγνωμοσύνη για ό,τι λαμβάνετε στη ζωή σας (παρόν).
  3. Νιώστε ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που επιθυμείτε στη ζωή σας, σαν να το έχετε ήδη λάβει (μέλλον).
Αν δεν νιώθετε ευγνώμονες για ό,τι έχετε λάβει και λαμβάνετε, δεν εκπέμπετε αγάπη, και συνεπώς, δεν έχετε τη δύναμη να αλλάξετε καμία από τις τρέχουσες συνθήκες στη ζωή σας. Όταν νιώθετε ευγνωμοσύνη για ό,τι έχετε λάβει και συνεχίζετε να λαμβάνετε, αυτά τα πράγματα πολλαπλασιάζονται. Την ίδια στιγμή, η ευγνωμοσύνη σας φέρνει αυτό που επιθυμείτε! Νιώστε ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που θέλετε στη ζωή σας, σαν να τα έχετε λάβει και ο νόμος της έλξης λέει ότι πρέπει να τα λάβετε.
Σε όποια αρνητική κατάσταση κι αν βρεθείτε, πάντα μπορείτε να βρείτε κάτι για το οποίο να είστε ευγνώμονες και, με αυτόν τον τρόπο, ενεργοποιείτε τη δύναμη της αγάπης που εξαλείφει την αρνητικότητα. Η ευγνωμοσύνη είναι η γέφυρα από τα αρνητικά συναισθήματα στην ενεργοποίηση της δύναμης της αγάπης!
Όταν σας συμβαίνει κάτι καλό μέσα στη μέρα, πείτε ευχαριστώ. Δεν έχει σημασία πόσο μικρό είναι, πείτε ευχαριστώ. Όταν βρίσκετε την τέλεια θέση παρκαρίσματος, όταν ακούτε το αγαπημένο σας τραγούδι στο ραδιόφωνο, όταν πρασινίζει το φανάρι τη στιγμή που πλησιάζετε ή βρίσκετε ελεύθερη θέση στο λεωφορείο ή τον ηλεκτρικό, πείτε ευχαριστώ. Όλα αυτά είναι καλά πράγματα που λαμβάνετε από τη ζωή.
Νιώστε ευγνωμοσύνη για τις αισθήσεις σας: για τα μάτια σας που βλέπουν, για τα αφτιά σας που ακούν, για το στόμα σας που γεύεται, για τη μύτη σας που μυρίζει και για το δέρμα σας που σας επιτρέπει να νιώθετε. Νιώστε ευγνωμοσύνη για τα πόδια σας  που σας επιτρέπουν να περπατάτε, για τα χέρια σας που χρησιμοποιείτε για να κάνετε σχεδόν τα πάντα, για τη φωνή σας που σας επιτρέπει να εκφράζεστε και να επικοινωνείτε με τους άλλους. Νιώστε ευγνωμοσύνη για το εκπληκτικό ανοσοποιητικό σας σύστημα που εξασφαλίζει την υγεία σας ή σας θεραπεύει και για όλα τα εσωτερικά σας όργανα που λειτουργούν άψογα ώστε να χαίρεστε τη ζωή. Νιώστε ευγνωμοσύνη για το μεγαλείο της ανθρώπινης νοημοσύνης που καμιά τεχνολογία στον κόσμο δεν μπορεί να αντιγράψει. Κάθε κομμάτι του σώματός σας είναι το μεγαλύτερο εργαστήριο στον πλανήτη, και δεν υπάρχει τίποτα που να πλησιάζει, έστω, τη μεγαλειώδη λειτουργία του. Είστε ένα θαύμα!
Νιώστε ευγνωμοσύνη για το σπίτι σας, για την οικογένειά σας, για τους φίλους σας, για τη δουλειά σας, για τα κατοικίδιά σας. Νιώστε ευγνωμοσύνη για τον ήλιο, για το νερό που πίνετε, για το φαγητό που τρώτε και για τον αέρα που αναπνέετε, χωρίς κάποιο από αυτά δεν θα είχατε ζωή.
Νιώστε ευγνωμοσύνη για τα δέντρα, για τα ζώα, για τις θάλασσες, για τα πουλιά, για τα λουλούδια, για τα φυτά, για τον ξάστερο ουρανό, για τη βροχή, για τα αστέρια, για το φεγγάρι, για τον πανέμορφο πλανήτη μας.
Για να χρησιμοποιήσετε τη δύναμη της ευγνωμοσύνης, εφαρμόστε την. Όσο μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη αισθάνεστε, τόσο περισσότερη αγάπη εκπέμπετε, και όσο περισσότερη αγάπη εκπέμπετε, τόσο περισσότερη λαμβάνετε.
Όταν φαντάζεστε το όνειρό σας, ο νόμος της έλξης το λαμβάνει τώρα. Θυμηθείτε, για το νόμο της έλξης δεν ισχύει ο χρόνος.Υπάρχει μόνο αυτή η στιγμή το παρόν.
Αν βιώνετε μια καθυστέρηση στη λήψη αυτού που επιθυμείτε, οφείλετε αποκλειστικά στο χρόνο που χρειάζεστε εσείς για να συντονιστείτε στην ίδια συχνότητα με την επιθυμία σας. Και για να συντονιστείτε στην ίδια συχνότητα με την επιθυμία σας, πρέπει να νιώσετε αγάπη σαν να έχει εκπληρωθεί ήδη τώρα! Όταν συντονιστείτε και μείνετε συντονισμένοι στην ίδια συχνότητα, εμφανίζεται αυτό που επιθυμείτε.
Όταν είστε πραγματικά συνεπαρμένοι από κάτι που έχει συμβεί και νιώθετε φανταστικά, αιχμαλωτίστε αυτή την ενέργεια και οπτικοποιήστε το όνειρό σας. Αρκούν φευγαλέες, έστω, στιγμές φαντασίας και οπτικοποίησης του ονείρου σας για να ενεργοποιήσετε τη δύναμη των εξημμένων συναισθημάτων σας και να ελκύσετε αυτό που επιθυμείτε! Αυτό είναι το παιχνίδι. Αυτή είναι η διασκέδαση. Αυτή είναι η χαρά να δημιουργείτε τη ζωή σας.
Κάθε δευτερόλεπτο ελεύθερου χρόνου είναι μια ευκαιρία για να νιώσετε ευγνωμοσύνη και να πολλαπλασιάσετε τα πράγματα που αγαπάτε στη ζωή σας.
Απόσπασμα από το βιβλίο “Η Δύναμη” της Rhonda Byrne

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ruediger Schache Το Μυστικό Του Μαγνήτη Της Καρδιάς


Μια μικρή παρέκβαση: Όλα γίνονται πιο εύκολα χωρίς ενοχές

Υπάρχει μια λέξη που επηρεάζει σημαντικά εσάς και το μαγνήτη σας: Ενοχή! Αν νοιώθετε “ένοχος”, ανεξάρτητα από το αν νοιώθετε ενοχές απέναντι στον ίδιο σας τον εαυτό ή απέναντι στους άλλους, γίνεστε θύμα. Γίνεστε εξαρτημένος από τη συγχώρεση, την επανόρθωση, τη γνώμη των άλλων. Αυτά τα συναισθήματα εκπέμπει ο μαγνήτης σας και τραβάει ανθρώπους που θέλουν να παίξουν μαζί σας το παιχνίδι της ενοχής και του θύματος.
Σε ένα δημοτικό σχολείο οι δάσκαλοι έκαναν ένα πείραμα. Είπαν στα παιδιά ότι σήμερα θα παίξουν ένα πολύ ιδιαίτερο παιχνίδι, το οποίο είχε σκοπό να διώξει από το κεφάλι τους μια πολύ άσχημη λέξη :”Ενοχή”.
Το πείραμα ήταν δομημένο σαν παιχνίδι και τα παιδιά συμμετείχαν εντυπωσιασμένα. Έπειτα μια μητέρα δήλωσε τα εξής: “Όταν η κόρη μου η Λίζα γύρισε σπίτι, ρώτησα όπως πάντα τι κάνατε σήμερα στο σχολείο. Εκείνη απάντησε:”Διώξαμε από το κεφάλι μας μια πολύ άσχημη λέξη.” Ρώτησα ποια λέξη ήταν αυτή; Η Λίζα σκέφτηκε για μια στιγμή, με κοίταξε χαμογελώντας πονηρά και είπε :Την ξέχασα”.
Δεν υπάρχει ενοχή στο Σύμπαν,. Υπάρχει μόνο αίτιο και αιτιατό.Κάτι συμβαίνει και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να συμβεί κάτι άλλο. Κάποιος κάνει κάτι, προκαλείται μια δράση και κάποιος άλλος αντιδρά. Η ενοχή είναι ένα συναίσθημα και όχι μια πραγματικότητα. Είναι μια επινόηση των ανθρώπων για να μπορούν να κρίνουν ή να κατακρίνουν εύκολα, για να θέτουν νόμους στο πλαίσιο της κοινωνικής συμβίωσης και , κυρίως, για να εξουσιάζουν τους άλλους.
Όπως και το καθετί, έτσι και την έννοια της “αθωότητας” μπορεί κανείς να την παρεξηγήσει. Φυσικά οι άνθρωποι κάνουν πράξεις που έχουν άσχημο αντίκτυπο σε άλλους ανθρώπους.  Δεν υπάρχει λόγος να ωραιοποιούμε τα πράγματα ή να επινοούμε δικαιολογίες για ανήθικη ή απερίσκεπτη συμπεριφορά. Αυτό που χρειάζεται είναι να αφαιρέσετε από μια λέξη στο κεφάλι σας, η οποία εδώ και αιώνες νοείται ως βάρος, την αρνητική επίδραση που ασκεί στο μαγνήτη σας.
Αυτό θα το καταφέρετε πιο εύκολα και πιο αποτελεσματικά αν το κάνετε όπως το παιδάκι στο παιχνίδι. Παριστάνετε ότι η λέξη “ενοχή” δεν υπάρχει. Αντικαταστήστε την με τη λέξη “αιτία”. Κατά τα άλλα δεν χρειάζεται να αλλάξετε τίποτα. Είναι ένα πολύ μικρό βήμα στο μυαλό σας, αλλά με μεγάλη απήχηση στη ζωή σας. Νοιώστε μέσα σας τι σας κάνει να αισθάνεστε πιο ελεύθεροι και χαλαροί:
“Ο πατέρας μου φταίει γιατί πάντα έκανε….”
ή
“Ο πατέρας μου έκανε συχνά τούτο και το άλλο. Το παρατηρούσα και άρχισα να πιστεύω ότι δεν είναι καλό. Αυτή η πεποίθηση έχει τώρα καταλήξει ως αιτία στο μαγνήτη μου καιπροσελκύει τέτοιου είδους ανθρώπους στη ζωή μου…”
Μια ιστορία ιδωμένη κατ΄αυτόν τον τρόπο, από νέα σκοπιά, για ένα περιστατικό όπου κάτι προκαλέσατε θα μπορούσε λόγου χάρη να είναι η εξής:
“Έκανα ή έλεγα κάτι που σε έναν άλλο άνθρωπο είχε αρνητική επίδραση. Δεν ήταν πρόθεσή μου. Το λέω στο άτομο αυτό και στο τέλος κάνω κάτι για να επανορθώσω”. Το αν αυτό το άτομο το δέχεται ή όχι και το τι κάνει με την αντιπρότασή σας δεν είναι πλέον στο χέρι σας.
Κάντε ό,τι πιστεύετε ότι είναι σωστό. Μπορείτε μόνο να προτείνετε ότι θα επανορθώσετε, αλλά το αν ο άλλος θα το δεχτεί δεν είναι δική σας υπόθεση.
Ναι, μπορεί κάτι να σας κάνει να υποφέρετε. Ναι, μαθαίνετε από αυτό. Ναι, μπορείτε να επανορθώσετε για κάτι, αν αισθάνεστε ότι αυτό είναι το σωστό. Ναι, μπορείτε να πείτε στον άλλον ότι λυπάστε που είπατε ή κάνατε κάτι. Αλλά μέχρι εκεί μπορείτε να φτάσετε. Είστε ελεύθεροι πια. Αν ο άλλος θέλει να ενισχύσει κι άλλο τον πόνο του και να συνεχίσει να σας επικρίνει, είναι δική του απόφαση και όχι δική σας. Δεν είναι δική σας υποχρέωση να κάνετε τον άλλο να σας συγχωρήσει. Η συγχώρεση είναι μια ελεύθερη και εντελώς προσωπική απόφαση του κάθε ανθρώπου.
Η ενοχή είναι ένα συναίσθημα και όχι μια πραγματικότητα. Ένα θύμα  σκέφτεται την ενοχή και νοιώθει ένα βάρος. Ένας άνθρωπος που διαμορφώνει αποφασιστικά τη ζωή του, έχει στο μυαλό του το αίτιο και το αιτιατό και βρίσκει το δρόμο του.
Οι ενοχικές σκέψεις είναι ψυχοφθόρες, δημιουργούν ένα αίσθημα εξάρτησης (από τη διάθεση του άλλου) και προκαλούν κατάθλιψη.
Οι σκέψεις της αιτίας, οδηγούν τη δύναμη σε αλλαγή, συμβάλλουν στη γνώση και στην ανάπτυξη και επιφέρουν μια θετική στάση απέναντι στον εαυτό μας.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ruediger Schache Το Μυστικό Του Μαγνήτη Της Καρδιάς.




Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια(απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Μικρός Πρίγκιπας)


Τότε ήταν που παρουσιάστηκε η αλεπού:
- Καλημέρα, είπε η αλεπού.
- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ’ όπου ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε.
- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά …
- Ποια είσαι συ; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη …
- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος …
- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη.
- Α! συγνώμη, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Μα, αφού σκέφτηκε λίγο, πρόσθεσε:
- Τι πάει να πει «εξημερωμένη»;
- Δεν θα είσαι από ‘δω, είπε η αλεπού, τι ψάχνεις να βρεις;
- Ψάχνω να βρω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι σημαίνει εξημερωμένη;
- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούν. Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό. Ακόμη ανατρέφουν κότες. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Μήπως ψάχνεις για κότες;
- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ψάχνω για φίλους. Τι σημαίνει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού. Αυτό σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς».
- Δημιουργώ δεσμούς;
- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα ‘χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα ‘σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα ‘μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…
- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι… νομίζω πως μ’ έχει εξημερώσει…
- Καθόλου απίθανο, είπε η αλεπού. Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα …
- Ω! Αυτό δεν έγινε στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Η αλεπού φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ.
- Σ’ ένα άλλο πλανήτη;
-Ναι.
- Υπάρχουν κυνηγοί σε κείνο εκεί τον πλανήτη;
- Όχι.
- Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον! Και κότες;
- Όχι.
- Τίποτε δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού. Όμως, η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της:
- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους κι όλοι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο. Λοιπόν, κι εγώ κάπως βαριέμαι. Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ’ όλα τ’ άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να ‘ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα ‘ναι υπέροχα όταν θα μ’ έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ’ αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.
Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.
- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!
- Πολύ το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν έχω καιρό. Έχω ν’ ανακαλύψω φίλους και να γνωρίσω πολλά πράγματα.
- Δεν ξέρουμε παρά εκείνα που μας δίνουν την δυνατότητα να δημιουργούμε δεσμούς, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να μάθουν κάτι. Αγοράζουν πράγματα ετοιματζίδικα, φτιαγμένα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από τους εμπόρους. Και καθώς δεν υπάρχουν ποτέ έμποροι που να γίνονται φίλοι, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!
- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να ‘ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα …
Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.
- Θα ‘ταν καλύτερα να ‘ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ’ αρχίσω να ‘μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ’ αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν’ ανησυχώ. Θα ‘χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα ‘ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε να φορέσω στην ψυχή μου τα καλά της… Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.
- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.
- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. Κάτι που κάνει κάποια μέρα να ‘ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια τυπικότητα στους κυνηγούς. Την Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Τότε, η Πέμπτη είναι μια μέρα υπέροχη! Κατηφορίζω για περίπατο μέχρι τ’ αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν κάθε φορά που θα τους ερχόταν το κέφι, οι μέρες θα ‘μοιαζαν όλες ίδιες, με αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ποτέ διακοπές.
Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να ‘ρθει η ώρα του αποχωρισμού:
- Αχ! είπε η αλεπού … Θ’ αρχίσω τα κλάματα.
- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
- Μα συ θα βάλλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Και βέβαια, είπε η αλεπού.
- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε! – Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού είναι το χρώμα του σταριού.
Ύστερα πρόσθεσε:
-Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.
- Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε για να πάει να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα:
- Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου, ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα έδειξαν να τα ‘χουν πειράξει πολύ τα λόγια του μικρού πρίγκιπα.
- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.
Και γύρισε προς την αλεπού.
- Γεια σου, είπε …
- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό:δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.
- Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.
- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου … έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου …
- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου… επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

Λεο Μπουσκαλια-Μονο εσυ μπορεις να κανεις την διαφορα

Απόσπασμα από το βιβλίο Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο - Λεο Μπουσκάλια


Η δημιουργία και η διαβίωση στον προσωπικό μας παράδεισο, δεν είναι πάντα εύκολη. Σε μια κοινωνία που βλέπει, συχνά, με καχυποψία τους ευτυχισμένους και αγαπημένους, διακινδυνεύεις να θεωρηθείς γελοίος, αφελής ή, όπως κάποτε συνέβηκε σε μένα, άσχετος. Αλλά τι σημασία έχει; Απλά, όλα αυτά μας προειδοποιούν, ότι πρέπει ν' αποκτήσουμε κουράγιο και δύναμη, να σταθούμε μπροστά στους επικριτές και τους κυνικούς και να πούμε:«Δεν συμφωνώ μαζί σας. Η ζωή ΕΙΝΑΙ υπέροχη, η χαρά ΕΙΝΑΙ κληρονομικό μας δικαίωμα κι η αγάπη ΕΙΝΑΙ που μετρά» και να συνεχίζουμε να ζούμε με πάθος.

(Επίλογος-Λεωφορειο 9 για τον Παραδεισο)
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ(http://www.protoporia.gr/leoforeio-9-gia-ton-paradeiso-p-51183.html)


Μ έναν ζεστό, στοργικό και συχνά χιουμοριστικό τρόπο ο Λέο Μπουσκάλια μας δείχνει ότι ένας επίγειος παράδεισος δεν είναι ένας μακρινός και απλησίαστος προορισμός. Αντίθετα, μπορούμε εύκολα να φτάσουμε στον προορισμό αυτό, όποτε πραγματικά το θελήσουμε, μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι αγάπης.
Το κλειδί για το μαγικό αυτό ταξίδι βρίσκεται στην αναγνώριση της πραγματικότητας ότι η ζωή γίνεται παράδεισος μόνο για όσους αγαπούν πολλά πράγματα με πάθος. Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι ανάμεσά μας είναι αυτοί που αγκαλιάζουν τη ζωή, τον έρωτα, τους ανθρώπους, την τέχνη, τις αναμνήσεις, τα βιβλία, τη μουσική, τη μάθηση, το χορό, το καλό φαγητό, και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα πράγματα με πάθος. Όσο πιο παθιασμένα αγαπούμε πολλά πράγματα τόσο πιο εφικτό γίνεται να ζήσουμε στο δικό μας παράδεισο τώρα.
Ο παράδεισος, λέει ο Μπουσκάλια, βρίσκεται μέσα στις απέραντες και απεριόριστες πνευματικές μας ικανότητες και διαμορφώνεται μέσα από τις προσωπικές μοναδικές εμπειρίες μας και τη θέλησή μας να ωριμάσουμε και ν αλλάξουμε.

πηγή: 

kleanthis_koutsokostas

http://leobuscagliagr.blogspot.co.uk/2013/01/e-9.html


Ίσως είναι καιρός να ξανακοιτάξουμε τους τρόπους και τη δύναμη της αγάπης. Σε πολλούς, η σκέψη και μόνον ότι υπάρχει πραγματικά δυνατότητα για αγάπη, δίνει ελπίδα γι' αυτό, που διαφορετικά θα ήταν μια άδεια ζωή. Τι κακό θα μπορούσε να προκύψει από τον αμοιβαίο σεβασμό, την ευγένεια, την καλοσύνη, την εμπιστοσύνη και την ειρηνική συνύπαρξη; Σκεφτείτε το λίγο. Μόνον η αγάπη έχει τη δύναμη να ενώνει, δίχως ν' αφαιρεί τίποτα από την αξιοπρέπεια και την προσωπικότητα του άλλου. Μόνον η αγάπη δεν διεκδικεί ζηλότυπη κατοχή πάνω σε ανθρώπους και έθνη. Μόνον η αγάπη είναι ικανή να βάλει τον ανθρωπισμό πάνω από ιδεολογίες ή φυλές. Μόνον η αγάπη μπορεί να ενθαρρύνει την αδιάκοπη δραστηριότητα, που απαιτεί η καταπολέμηση της πείνας και της δυστυχίας. «Αγαπάτε αλλήλους». Αυτά τα λόγια ειπώθηκαν περισσότερο από δυο χιλιάδες χρόνια πριν. Παρά την έντονη προτροπή τούτης της εντολής, πολλοί από μας κατάφεραν να την αγνοήσουν όλ' αυτά τα χρόνια. Όλοι υποτίθεται ότι τη σεβόμαστε, αλλά ελάχιστοι περιμένουν από κάποιον να την τηρήσει. Αυτό το αφήνουμε στους τρελούς και τους αγίους. Στην πραγματικότητα, έχουμε γίνει καχύποπτοι απέναντι σ' αυτούς που αγαπούν και είτε τους απορρίπτουμε σαν αφελείς κι άσχετους είτε τους θεωρούμε υποκριτές. Είμαστε σίγουροι, ότι
 κανένας δεν μπορεί να νοιάζεται ειλικρινά για οποιονδήποτε, χωρίς ιδιοτέλεια και υστεροβουλία. Τα χαρακτηριστικά τής αγάπης, όπως η τρυφερότητα, η αφοσίωση, το ενδιαφέρον, η γενναιοδωρία κι η εμπιστοσύνη, κατατάσσονται στις αφηρημένες έννοιες κι αγνοούνται. Σήμερα, η ανάγκη υλοποίησης της φράσης «Αγαπάτε αλλήλους», γίνεται πάλι επιτακτική. Νομίζω ότι θα πρέπει ή ν' αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο ή να πεθάνουμε. Η σύγχρονη κοινωνία αδιαφορεί γι' αυτήν τη νέα έκκληση γι' αγάπη. Κοροϊδεύει όσους υποστηρίζουν ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει ασφαλέστερος, όχι με την απειλή ενός ολοκαυτώματος ή με το συναγωνισμό στους εξοπλισμούς, αλλά μέσα από ένα βαθύ σεβασμό για τη ζωή. Κανένας δεν μπορεί ν' αρνηθεί ότι έχουμε φτάσει σ' ένα κρίσιμο σημείο της ιστορίας μας. Πραγματικά, υπάρχει ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός μοιρολατρών, που πιστεύει ότι φτάσαμε σε ένα σημείο δίχως επιστροφή. Ένα πράγμα είναι οδυνηρά φανερό: οι συμβατικές μέθοδοι, για την επικράτηση της ειρήνης και της κατανόησης στον κόσμο, έχουν αποτύχει. Όσο πιο πολύ κοιτάζουμε γύρω μας, τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε μίσος, βία, προκαταλήψεις και περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής. Ακούμε ειδήσεις και διαβάζουμε άρθρα, που παραθέτουν στατιστικές για νεκρούς από πολέμους ή πείνα, για παιδιά κακοποιημένα και εγκαταλειμμένα, για περιφρόνηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όλα αυτά μας αφορούν και μας συγκινούν τόσο, όσο και οι ειδήσεις για τα αποτελέσματα των ποδοσφαιρικών αγώνων. Σιγά-σιγά συνηθίζουμε στην ιδέα της σπατάλης του ανθρώπινου δυναμικού. Κι
 όμως, εξακολουθούμε ν' αποκλείουμε την αγάπη, σαν μια πιθανή εναλλακτική λύση. Θυμάμαι την έκπληξη που ένιωσα, όταν ταξιδεύοντας στη Σοβιετική Ένωση, κάποιος άνθρωπος στην Οδησσό μου είπε: « Γιατί θέλετε να μας σκοτώσετε;». Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι δεν ήθελα να σκοτώσω κανέναν, ότι εγώ εξυμνούσα τη ζωή, όχι το θάνατο. Κάπου κρυμμένοι πίσω από τις αντίστοιχες ιδεολογίες μας, ήμασταν δυο άνθρωποι που προσπαθούσαν να ανταλλάξουν τα πραγματικά και πολύ ανθρώπινα ενδιαφέροντά τους, όχι μόνο για τον κόσμο, μα κι ο ένας για τον άλλο, σαν άτομα. Μέσα από τη μαγεία της ειλικρινούς επικοινωνίας πετύχαμε, κατά κάποιον τρόπο, μια νίκη. Ξεχάσαμε όσα μας χώριζαν και γρήγορα αφοσιωθήκαμε ο ένας στον άλλο. Εκείνη τη στιγμή, όλες οι αντιθέσεις και τα σύμβολα καταρρίφθηκαν. Κι οι δυο είχαμε επιλέξει τη ζωή. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα το θεωρήσουν αφελές και ανεδαφικό· θα σκεφθούν ότι η αγάπη δεν έχει καλά-καλά τη δύναμη να διατηρήσει πιο στενές τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια κι ότι, πέρα απ' αυτό, η καρδιά μας έχει εξαντλήσει τα περιθώριά της για αγάπη. Έτσι, θεωρούν ότι είναι γελοίο να υπολογίζει κάποιος στη δύναμη της αγάπης, για τη λύση διεθνών προβλημάτων. Συχνά μου λένε, ότι με το ζήλο μου ν' αγαπώ τον καθένα, θα καταλήξω να μην αγαπώ κανέναν. Τίποτα δεν απέχει τόσο πολύ από την αλήθεια, όσο αυτό. Η παγκόσμια αγάπη, όχι μόνο είναι δυνατή, αλλά είναι και η πιο ολοκληρωμένη αγάπη, που μπορούμε να νιώσουμε σαν ανθρώπινα πλάσματα. Όμως η αγάπη μπορεί να λειτουργήσει, μόνο αν παραιτηθούμε
 από τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις, που εξακολουθούν να μας καθηλώνουν. Χρειάζεται να προκαλέσουμε τους κυνικούς, οι οποίοι χαρακτηρίζουν αυτήν την άποψη ρομαντική ανοησία, ιδεαλιστικές σαχλαμάρες, αντιεπιστημονική και οπισθοδρομική. Πρέπει να δεχτούμε την αγάπη στη ζωή μας, σαν τη μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη για την ενοποίηση και το καλό, προσιτή σε όσους πραγματικά την επιθυμούν. Μόνον τότε θ' ανακαλύψουμε ότι η αγάπη, απόλυτα συνειδητοποιημένη, έχει τη δύναμη να παραμερίσει τ' ασήμαντα πράγματα που μας χωρίζουν και ν' αποκαλύψει το γεγονός ότι ο εχθρός μας έχει ένα πρόσωπο και μια καρδιά. Απ' αυτό το σημείο όλα γίνονται πάλι πιθανά. 


πηγή: http://my.aegean.gr/web/ftopict-1888.html

Απόσπασμα από το βιβλίο Γεννημένοι να Αγαπάμε Στοχασμοί για την Αγάπη του LEO BUSCAGLIA


Ο φόβος της αγάπης

‘Ενα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην αγάπη είναι ο φόβος. Κάποιες φορές, γινόμαστε όλοι δειλοί. Ο φόβος μας κάνει να ακολουθούμε τη σίγουρη οδό, να αποφεύγουμε τη δέσμευση, να κρυβόμαστε από τον εαυτό μας και τους άλλους. Εκεί, μέσα στο ασφαλές καταφύγιό μας, απομονωνόμαστε από τα πράγματα που δίνουν χαρά και νόημα στη ζωή.
Το να αρνιόμαστε τη δέσμευση ή να κλεινόμαστε στο καβούκι μας προκειμένου να είμαστε απρόσιτοι στον πόνο δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το φόβο. Επιτρέποντας στο φόβο να καθορίσει την πορεία της ζωής μας, ακούμε μόνο μία από τις εσωτερικές μας φωνές. Αλλά υπάρχουν κι άλλες που αξίζει να ακούσουμε. Μία απ’ αυτές λέει ότι  ο χειρότερος φόβος είναι μια ζωή στερημένη από αγάπη. Όταν η αγάπη είναι αρκετά δυνατή, οι ενδοιασμοί, η απογοήτευση και ο φόβος μειώνονται στο τίποτα.
Η αγάπη θα γινόταν απλούστερη αν η πραγματικότητα συμφωνούσε με τις αντιλήψεις μας κι αν ό,τι πιστεύαμε ίσχυε. Όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Βλέπουμε αυτό που είμαστε προετοιμασμένοι να δούμε και πιστεύουμε αυτό που θέλουμε να πιστέψουμε. Με την ευρεία έννοια, είμαστε αιχμάλωτοι αυτού που ήδη είμαστε.
Κατανόηση στην αγάπη σημαίνει αποδέσμευση από προσδοκίες και αντιλήψεις, ώστε να αναδειχθεί η όποια αλήθεια. Σημαίνει απαλλαγή από στερεότυπα και προκαταλήψεις και άνοιγμα σε νέες εμπειρίες.
Όταν λέμε ότι δεν αγαπάμε κάτι ή κάποιον, συνήθως εννοούμε ότι δεν μπορούμε να το ή τον δούμε καθαρά. Η καλύτερη κατανόηση είναι αργή διαδικασία, που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, αλλά η ανταμοιβή είναι πολύ μεγάλη. ΄Ισως ανακαλύψουμε ότι, αν και μπορεί να είναι οδυνηρό το να μάθουμε καινούργια πράγματα και να αλλάξουμε παλιές πεποιθήσεις, είναι πολύ πιο οδυνηρό μακροπρόθεσμα – και κοστίζει περισσότερο – το να παραμένουμε στάσιμοι και αδιάφοροι.
Ανοχή είναι η θετική και εγκάρδια προσπάθεια που κάνουμε για να καταλάβουμε τις πεποιθήσεις, τις πρακτικές και τις συνήθειες του άλλου, χωρίς υποχρεωτικά να τις συμμεριζόμαστε ή να τις αποδεχόμαστε (JOSHUA LIEBMAN)
Απόσπασμα από το βιβλίο Γεννημένοι να Αγαπάμε Στοχασμοί για την Αγάπη του LEO BUSCAGLIA



Γεννημένοι για Αγάπη με τον Λεο Μπουσκαλια Μερος 1ο




Υπήρξε ποτέ κάτι που να μας προκάλεσε μεγαλύτερη χαρά απο τον έρωτα και την αγάπη; Όταν είμαστε ερωτευμένοι ,σε μια κατάσταση βαθιάς αγάπης του ενός για τον άλλον, νιώθουμε όλο και πιο έντονα κάθε στιγμή που περνά, αισθανόμαστε να κυλούν μέσα μας το μυστήριο και το απρόβλεπτο, έχουμε το μεγαλόπρεπο και παιχνιδιάρικο ταυτόχρονα συναίσθημα ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι το δικό μας παιχνίδι. Η αγάπη μεγαλώνει και ισχυροποιεί την αίσθηση του χιούμορ. Μας κάνει να γελάμε με τον κόσμο και την ανθρώπινη συμπεριφορά, ειδικότερα με τη δική μας (μολονότι μπορεί να μη διακρίνεται τη συγκεκριμένη στιγμή), είναι απίστευτα αστεία. 'Οταν κρυφοκοιτάξουμε πίσω στα δύσκολα χρόνια, τότε που μας έλειπε ο έρωτας, ζωγραφίζεται ένα αποκαλυπτικό χαμόγελο στο πρόσωπό μας. Η μεγάλη σοβαρότητά μας για ασήμαντα πράγματα, που συχνά παρεμβαίνει στην αγάπη, μετατρέπεται σε άγριο και ασυγκράτητο γέλιο όταν τελικά ξαναβρούμε τα λογικά μας. Αν πρόκειται ν'αγαπήσουμε, σίγουρα θα βρούμε αμέτρητα πράγματα για να τα κοροϊδέψουμε και να γελάσουμε με την καρδιά μας. Καταλαβαίνω ότι το χιούμορ δεν είναι για όλους.
Είναι μόνο για ανθρώπους που τους αρέσει η διασκέδαση, που απολαμβάνουν τη ζωή και νιώθουν ζωντανοί. ANEE WILSON SCHAEF