Ακολούθησε τα ονειρά σου

Εάν έχεις ένα όνειρο πρέπει να το ακολουθείς. Οσο και ακατόρθωτο και εάν φαίνεται. Και εάν είναι δυνατόν ταξίδεψε αυτό το συναρπαστικό ταξίδι με φίλους που θα σε υποστηρίξουν. Η φιλία μπορεί να κρατήσει την πίστη σου σε αυτό ζωντανή ακόμα και εάν κάθε σου ελπίδανα έχει εξανεμιστεί. Ενα άλλο πράγμα που μπορείς επίσης να κάνεις είναι να πας εκεί που οι πιθανότητες για επιτυχία είναι μεγαλύτερες.
Οταν δουλεύεις σκληρά και διαρκώς σε κάτι που φαντάζει μάταιο θυμίσου ότι η αίσθηση σου της ματαιότητας είναι ουσιαστικά ένα ψέμα. Είναι βασικά το περιορισμένο μυαλό σου που σου θυμίζει τα όριά σου. Το ψέμα ψάχνει τρόπους να τεματίσει την μελλοντική υπόσχεση προς το όνειρο που έχεις δώσει στον εαυτό σου. Αργά ή γρήγορα θα δεις αποτελέσματα.
Πάνω από όλα στα πρόθυρα της αποτυχίας συνέχισε να επιμένεις. Η επιμονή μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Οταν το ταλέντο σου και η προσπάθεια σου έχουν εξουθενωθεί, η επιμονή και η υπομονή θα σε οδηγήσουν στο τέλος. Μερικές φορές αυτό που χρειάζεται για να αλλάξεις μία ανέλπιδη κατάσταση είναι να επιμείνεις μέχρι να πετύχεις.
Ο Winston Churchil κάποτε είπε: " ­Ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ να μην εγκαταλήψεις"
Οσο ασχημα και να πάνε τα πράγματα πάντα προσπάθησε άλλη μία φορά μέχρι να τα καταφέρεις. Τελικά συνήθως σε αυτές τις καταστάσεις παρόλες τις αναποδιές θα φτάσεις στον στόχο σου.
Πρέπει να μάθεις την τέχνη της επιμονής. Να επιμένεις ακόμα και όταν είσαι τελείως εξουθενωμένος. Να επιμένεις ακόμα και όταν όλες οι προσπάθειές σου έχουν βρει κενό. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι θα βρεις το όνειρό σου εάν επιμένεις με σταθερότητα και σε βάθος χρόνου. 
Μερικές φορές μπορεί να σταθείς τυχερός και να κερδίσεις σε αυτό. Μερικές πάλι φορές μπορεί να κερδίσεις λόγω του ταλέντου σου. Τελικά όμως ούτε το ταλέντο, ούτε η τύχη μπορεί να είναι αρκετά και η μόνη αρετή που θα σου απομένει θα είναι η επιμονή. Θα περάσεις δύσκολα μέσα από αυτήν ίσως και μέσα από πόνο. Αλλά σε βάθος χρόνου αυτή η επιμονή θα σε βγάλει πραγματικά νικητή. Και θα σε πληρώσει μαζί με την υπομονή σου αδρά. Τις δύο αυτές αρετές ακολουθούν η μάθηση, η προσαρμογή, η αλλαγή και η τύχη.
Η επιτυχία έρχεται μαθαίνοντας  να υπομένεις τις αντιξοότητες, να έχειςαυτοπεποίθηση στην μέση μιας ολοφάνερης αποτυχίας. Μην αφήσεις κανέναν να σε απομακρύνει από την επιθυμία της καρδιάς σου. Απομάκρυνε εσύ αυτούς τους ανθρώπους που εκφράζουν τις δικιές τους φοβίες στο πρόσωπό σου. Συντονίζου με θετικούς ανθρώπους που σε εμπνέουν και τους εμπνέεις. Το νερό που διαρκώς πέφτει στον σκληρότερο βράχο τελικά θα τον διαβρώσει. Γίνε σαν τον νερό. Η φύση μας δίνει τα παραδείγματα για την πορεία της ζωής μας. Ας ξανακοιτάξουμε από που ερχόμαστε και ποιός ο σκοπός μας.
Κάποιος κάποτε είπε: " Να μην φοβάσαι κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου. Κουβαλάμε τους χειρότερους εχθρούς μέσα μας" Οταν εγκαταλείψεις, εγκαταλείπεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Χάνεις την πιθανότητα στην επιτυχία σου. Χάνεις την αυτοπεποίθησή σου.
Επεμενε και υπόμενε σε αυτό που έχεις να κάνεις για να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου. Η φυσική ενέργεια, η διάθεση, οι περιστάσεις αλλάζουν. Το σκοτάδι περνάει και δίνει χώρο στο φώς. Αυτό είναι ο νόμος της ζώης που τα πάντα ρέουν σε μία διαρκή αλλαγή. Τίποτε δεν είναι στατικό. Το μόνο στατικό που μπορεί να μεγαλώνει είναι η πίστη σου στο όνειρό σου. Στον κίνδυνο αποτυχίας, μοναξιάς, φτώχειας και αφάνειας η επιμόνη με πίστη στο όνειρό σου και η υπομονή σε αυτό, βιώνοντας το τώρα σαν την μόνη πραγματικότητα και χωρίς φόβο θα σου φέρει την επιτυχία.

πηγή:  http://www.en-gr.com/index.php/el/psixikaisoma/aftognosia/551-persist-and-follow-your-dreams

Αλέξης Αστερίου

Όταν υπάρχει θέληση...Χωρίς χέρια,χωρίς πόδια, κανένα πρόβλημα

Ο Νίκολας Βούτζισιτς (γεν. 1982) είναι ένας κήρυκας και εμψυχωτής ομιλητής από την Αυστραλία γεννημένος με το σύνδρομο tetra-melia, μία σπάνια γεννετική πάθηση που χαρακτηρίζεται από την απουσία και των 4 άκρων (χεριών και ποδιών). Σαν παιδί, υπέφερε συναισθηματικά, ψυχολογικά και πνευματικά όπως και σε φυσικό επίπεδο αλλά τελικά αντιμετώπισε την αναπηρία του και σε ηλικία 17 ετών άρχισε τον δικό του μη κερδοσκοπικό οργανισμό "Η ζωή χωρίς άκρα". 

Ο Βούτζισιτς μιλάει σε μεγάλο κοινό σε εμψυχωτικές ομιλίες σε όλο τον κόσμο για την ζωή με αναπηρία, για την ελπίδα και για την εύρεση της σημασίας της ζωής. Επίσης μιλάει για την πεποίθησή του ότι η δύναμη της πίστης στον Θεό σε συνδιασμό με την βούληση του κάθε ανθρώπου να αλλάξει την ζωή του είναι αρκετά για να ξεπεράσεις κάθε πρόβλημα στην ζωή ή κάθε αναπηρία.
Γεννήθηκε στο Brisbane της Αυστραλίας και δεν είχε άκρα, χωρίς δηλαδή χέρια από το ύψος του ώμου και χωρίς πόδια εκτός από ένα πέλμα δύο δαχτύλων στην αριστερή του πλευρά. 
Κατά τα άλλα ήταν υγιής αλλά αυτή του η αναπηρία τον εμπόδισε να παρακολουθήσει κανονικό σχολείο στην αρχή παρότι ήταν πνευματικά υγιής αλλά μόλις ο νόμος άλλαξε ήταν από τους πρώτους μαθητές που παρακολούθησε κανονικό σχολείο. Στο σχολείο του ο χλευασμός από τους άλλους μαθητές ήταν μεγάλος και αυτό του δημιουργησε κατάθλιψη και αποπειράθηκε να βάλει τέλος στην ζωή του σε ηλικία μόλις οχτώ χρονών. Σε ηλικία 10 ετών αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει ξανά αλλά η αγάπη των γονιών του τον απέτρεψε στο να το κάνει. Τελικά με πολύ πίστη και προσευχή αλλά και με μεγάλη δύναμη ψυχής συνειδητοποίησε ότι τα κατορθώματά του θα μπορούσαν να εμπνεύσουν άλλους, με αυτό τον τρόπο έγινε ευγνώμων για την ζωή του. Ενα γεγονός που τον άλλαξε προς αυτό ήταν όταν η μητέρα του του έδειξε ένα άρθρο σε μιά εφημερίδα που αντιμετώπιζε καθολική αναπηρία. Εκεί κατάλαβε ότι δεν ήταν ο μόνος που δυσκολεύεται στην ζωή και αντιμετωπίζει προβλήματα και άρχισε να αποδέχεται την αναπηρία του.
Αρχισε να κάνει με επιμονή και υπομονή διάφορες δουλειές την ημέρα όπως να γράφει χρησιμοποιώντας τα δυό δάχτυλα του ποδιού του, να χρησιμοποιεί το κομπιούτερ και να πληκτρολογεί, να πετάει μπάλλες του τένις, να παίζει ντραμς και γκόλφ, να πίνει ένα ποτήρι νερό μόνος του, να χτενίζεται, να πλένει τα δόντια του, να απαντάει στο τηλέφωνο και να ξυρίζεται, ακόμα και να κολυμπάει!
Στην δευτέρα λυκείου επιλέχθηκε πρόεδρος της τάξης του και δούλεψε με το σχολείο του για να βρει χρήματα για τοπικές φιλανθρωπίες και καμπάνιες αναπηρίας. Οταν ήταν 17 άρχισε τις ομιλίες στην ομάδα προσευχής και τελικά άρχισε τον δικό του μη κερδοσκοπικό οργανισμό Ζωή χωρίς Ακρα.
Το 2005 προτάθηκε για το βραβείο "Ο νεαρός Αυστραλός της Χρονιάς". Πολλοί οργανισμοί τον βοηθούν πλέον για να μαζέψει λεφτά για αυτόν και τον οργανισμό του και να βοηθάει ανθρώπους με αναπηρίες. 
Τελείωσε το πανεπιστήμιο με άριστα σε ηλικία των 21 και με πτυχία σε λογιστικά και οικονομικό σχεδιασμό. Είναι από τους πιο σημαντικούς εμψυχωτές ομιλιτές σε όλο τον κόσμο ταξιδεύοντας παντού και βοηθώντας ανθρώπους με αναπηρίες αλλά και κοινούς ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους. Εχει μιλήσει σε πάνω από 3 εκατομμύρια ανθρώπους σε 24 χώρες σε όλες τις ηπέιρους ενώ επίσης μιλάει με πάθος για την ζωή και τις εμπειρίες του σε επιχειρηματικά κοινά επίσης και σε σχολεία.
Παρουσιάζει την δουλειά του μέσω τηλεόρασης και γραπτών κειμένων. Το πρώτο του βιβλίο "Ζωή χωρίς Ορια": Εμπνευση για μια εξαιρετικά εύκολα Καλή Ζωή κυκλοφόρησε το 2010 ενώ επίσης κυκλοφόρησε το DVD Ο ανώτερος σκοπός της Ζωής και ένα μικρό ντοκυμαντέρ για την ζωή του και την καθημερινότητά του.  Επίσης κυκλοφόρησε ένα DVD για νέους ανθρώπους με τίτλο: "Χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, καμμία ανησυχία".
Εχει κερδίσει πολλά βραβεία σε παγκόσμιο επίπεδο ενώ το παραδειγμά του έχει εμπνεύσει εκατομύρια ανθρώπων για την δύναμη της θέλησης που αντιμετωπίζουν σαφώς μικρότερα προβλήματα από αυτόν και είναι ιδιαίτερα επίκαιρο σε μία περίοδο που ο κόσμος μέσα από την οικονομική κρίση περνάει ταυτόχρονα και κρίση ηθικών και υπαρξιακών αξιών.

Το κείμενο είναι πνευματική ιδιοκτησία του συγγραφέα και του En-Gr. Κάθε αναπαραγωγή του θα πρέπει να συνοδεύεται με ενεργό σύνδεσμο στην πηγή του άρθρου στο En-Gr

πηγή: http://www.en-gr.com/index.php/el/koinonia/anthropoime-eidikesanagkes/715-nick-vujicic

Αλέξης Αστερίου

Ξεπερνώντας τους φόβους μας

Στην εποχή που ζούμε υπάρχει μία φυλακή για δισεκατομμύρια κόσμο στον πλανήτη. Μια φυλακή που δεν έχει τοίχους, συρματοπλέγματα, δεσμοφύλακες και φυσικά εμπόδια. Αλλά είναι η πιο αποτελεσματική φυλακή σε όλο τον κόσμο. Λίγοι είναι αυτοί που δραπετεύουν από αυτήν αλλά αυτοί  που το κάνουν, ανακαλύπτουν αληθινή και μόνιμη ελευθερία.
Η φυλακή αυτή βρίσκεται στο μυαλό μας. Είναι μια φυλακή που μας συγκρατεί από πρωτοβουλίες, εμποδίζει το ταλέντο να εξελιχθεί και την δυνατότητα της έκφρασης, και περιορίζει την ανάδειξη όλης της δυνατότητας μας σαν ανθρώπινα όντα.
Αυτή η φυλακή είναι ο φόβος. Οι ζωές μας ελέγχονται από τον φόβο περισσότερο από όσο γνωρίζουμε. Ο φόβος ελέγχει τις επιλογές που κάνουμε, τις συνήθειές μας, και την μοίρα μας. Εχει γίνει μία από τις μεγαλύτερες απειλές στην ανθρωπότητα στην σημερινή εποχή μέσα από πολλές εκφράσεις. Η τρομοκρατία έχει γίνει ο κύριος φόβος παντού. Πολλά γεγονότα τρομοκρατικών εκδηλώσεων, πολέμων, εγκλημάτων μας δειχνουν πως ο φόβος μπορεί να οδηγήσει ακόμα και τους ισχυρούς να συμπεριφέρονται απάνθρωπα και απελπισμένα. Ο φόβος της ζωής αποτρέπει τους περισσότερους από εμάς από το να ζούμε.
Οι περισσότεροι ανθρώποι σκέφτονται την ασφάλεια περισσότερο από την ευκαιρία. Φαίνεται ότι φοβούνται περισσότερο την ζωή από τον θάνατο.
Ο φόβος όταν είναι πολύ μεγάλος στην καθημερινότητά μας μας γεμίζει άγχος και φοβίες. Για άνθρωπους με τέτοιες αρρώστιες η φυλακή του φόβου μοιάζει σαν θανατική καταδίκη. Οι ζωές τους ελέγχονται πλήρως από τον φόβο, και κάνουν την ζωή δυσάρεστη και την καθημερινότητα ένα μαρτύριο. Ευτυχώς αυτό δεν είναι και ο πιο συνηθισμένος φόβος. Ο πιο άσχημος φόβος είναι αυτός που όλοι έχουμε αποδεχτεί επειδή είναι και ο πιο συνηθισμένος.
Είναι αυτή η συνήθεια που έχουμε όλοι να βλέπουμε τα αρνητικά πράγματα στην ζωή και όχι τα θετικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την συνήθεια να μιλούν για καταστροφή και αποτυχία. Συχνά οι σκέψεις μας είναι αρνητικές και κατα 90% εκφράζονται σε αρνητικές καταστάσεις ενώ μόνο το 10% είναι θετικές και πάνω σε θετικά πράγματα.
Υπήρξαν κάποιοι από εσάς με καταπληκτικές επιχειρηματικές ιδέες. Αυτό που σας κρατάει από την πραγματοποίησή τους είναι ο φόβος. Πολύς κόσμος σκέφτεται τα στατιστικά και πόσες επιχειρήσεις αποτυγχάνουν κάθε χρόνο ή τι θα σκεφτούν οι άλλοι εάν αποτύχετε ή εάν παρατήσετε την δουλειά σας.  Ο φόβος ότι δεν θα μπορείτε να πληρώνετε τους λογαριασμούς σας, ο φόβος ότι θα μείνετε άνεργοι, ότι θα απολυθείτε, ή ότι θα μείνετε χωρίς δουλειά σας κρατάει πίσω. Ο φόβος κρατάει πολύ κόσμο πίσω από το να κάνει πράγματα που δεν ευχαριστιέται και πολλές φορές δεν του προσφέρουν και αρκετά χρήματα. Ο φόβος να μην χάσετε μια δουλειά που έχετε έστω και αν σας κόψαν τον μισθό και δεν μπορείτε να επιβιώσετε γιατί όλοι οι άλλοι γύρω σας δεν έχουν δουλειά.
Ο φόβος του να πάρουμε ρίσκα εμποδίζει τον περισσότερο κόσμον απροχωρήσει στην ζωή του. Το ρίσκο μπορεί να προκαλέσει ζημιά σε ένα μελλοντικό γεγονός αλλά παίρνεται τώρα. Εάν προστείνετε σε κάποιον να σας παντρευτεί υπάρχει το ρίσκο να σας πει όχι, εάν σας αρέσει μια γυναίκα και φοβάστε να της το πείτε είναι γιατί φοβάστε να πάρετε το ρίσκο, γιατί φοβάστε την πιθανή απόρριψη.Ακόμα και όταν αγαπάμε κάποιον φοβούμαστε να του το πούμε μήπως φανούμε αδύναμοι στα μάτια του.

Παρόλα αυτά εάν θέλετε να ζήσετε μια γεμάτη ζωή πρέπει να πάρετε τα ρίσκα της αποτυχίας. Αρχίζουμε να ζούμε μόνο όταν σταματάμε να φοβόμαστε και εκεί αξίζει να πάρουμε κάθε ρίσκο στην ζωή.
Ο φόβος θα σας παραλύσει εάν δεν τον αντιμετωπίσετε. Θα σας σταματήσει από το να ζήσετε την ζωή σας όπως την επιθυμείτε. Αναγνωρίστε τον και κατακτήστε τον αλλιώς θα σας σταματήσει να ζείτε μια ζωή μια ζωή που επιθυμείτε. Παίρνετε κουράγιο, δύναμη και αυτοπεποίθηση κάθε φορά που κοιτάτε τους φόβους σας κατάματα και τους αντιμετωπίζετε. Πρέπει να προκάλείτε τους φόβους σας και να κάνετε πράγματα που νομίζετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε.
Ο καθένας έχει φόβους από το παρελθόν που τον εμπόδισαν να πραγματοποιήσουν πράγματα. Θυμηθείτε πως αισθανθήκατε μέσα από αυτό αλλά και το αποτέλεσμα που είχε στην περαιτέρω ζωή σας. Σας εμπόδισε από κάτι για το οποίο ακόμα και σήμερα βλέπετε ότι εάν το κάνατε ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά; Τελικά μετά από κάποιο χρόνο συνειδητοποιείτε ότι τελικά δεν ήταν και τόσο μεγάλη η πρόκληση; Πολεμώντας τους φόβους είναι σαν να πολεμάμε το σκοτάδι. Ο τρόπος για να ξεπεράσουμε τους φόβους μας είναι να τους κυριεύσουμε. Αντιδράστε στους φόβους σας και συνεχίστε να αντιδράτε. Είναι ο καλύτερος τρόπος να ανακαλύψετε πως να κατακτήσετε τους όβους σας.

Αρχίσετε την επιχείρηση που θέλετε, σπουδάστε αυτό που πραγματικά θέλετε χωρίς να αναλογιστείτε τι θα μπορούσε να γίνει, κάνετε ότι θέλετε να κάνετε. Ισως να αποτύχετε αλλά ίσως πετύχετε. Αν δεν τ κάνετε ποτέ σίγουρα θα χάσετε για πάντα την ευκαιρία της επιτυχίας. Δεν υπάρχει παρελθόν ή μέλλον. Μόνο το παρόν υπάρχει και τώρα είναι η στιγμή να κάνετε το επόμενο βήμα σε κάθε φόβο σας αλλιώς θα ζήσετε μία ζωή που ακόμα και άν είναι σε ήρεμα νερά όταν φτάσει προς το τέλος της να σας αφήσει με μια ανεκπλήρωτη αίσθηση. Την αίσθηση ότι δεν κάνατε ότι μπορούσατε να κάνετε, δεν προκαλέσατε τους φόβους σας και δεν πήρατε τα ρίσκα που θα μπορούσατε να πάρετε για να είναι η ζωή σας διαφορετική σήμερα. Θα μείνετε για πάντα με το ερωτηματικό του εάν.
Θυμηθείτε ότι όσο ασφαλής και να αισθάνεστε μέσα από τους φόβους σας μία κοινή μοίρα μας περιμένει όλους μας. Ο θάνατος. Παίρνοντας ή όχι ρίσκα στην ζωή θα έρθει αυτή η στιγμή και για εσάς. Θα πεθάνετε όπως όλοι. Οπότε τι όφελος έχει να ζείτε μια ζωή κάτω από φόβο και που είναι εξαιτίας αυτού να ζήσετε πιο κάτω από τις δυνατότητές σας. Χρησιμοποιήστε την ζωή σας σοφά. Ελευθερώστε το μυαλό σας από τον φόβο και την ανησυχια και δεχτείτε τις προκλήσεις. 
Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να εξελιχθεί και να γευτεί την ζωή στο έπακρον με όλες τις προκλήσεις τις και το μόνο που θα έπρεπε να φοβάστε είναι ότι δεν θα ακολουθήσετε αυτόν τον θείο νόμο και θα χάσετε μια ζωή που φεύγει γρήγορα. Αντί να φοβάστε αγαπήστε και έχετε πίστη σε αυτήν την θεική πορεία της ανθρώπινης φύσης σας. Πίστεψτε σε εσάς και στον Θεό και οι φόβοι σας θα εξαφανιστούν για πάντα.

πηγή: http://www.en-gr.com/index.php/el/psixikaisoma/aftognosia/724-%CE%BFvercome-our-fears

Αλέξης Αστερίου

Ερωτεύομαι με όλη τη ψυχή μου...

Μια απλή βόλτα με τις φίλες ένα Σαββατόβραδο είναι κάτι απλό και συνηθισμένο, κανείς όμως δεν μπορεί να ξέρει τι του επιφυλάσσει η μοίρα...Ενας αγώνας ποδοσφαίρου της τοπικής ομάδας με φίλους κάτι απλό,συνηθισμένο. Ομως...Κάπου εκεί κολάς, κάτι σε τραβάει και δεν μπορείς να  πάρεις τα μάτια σου από πάνω του, δεν ακούς και δεν καταλαβένεις τίποτα μόνο κοιτάς...

Ερωτεύεσαι,νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα για να τον πλησιάσεις. Όμως δεν μπορείς ούτε  να μιλήσεις, δεν μπορεις να ελέγξεις ούτε τις ίδιες σου, τις κινήσεις...Η ώρα περνά, ξαπλωμένη στο κρεβάτι με ανοιχτά τα μάτια προσηλωμένα στο κενό, δεν κοιμάσαι και όμως ονειρεύεσαι, ονειρεύσαι αυτόν/ην...αυτόν που σε έκανε να αίσθανθείς περίεργα, ανεξήγητα χωρίς καν να τον ξέρεις, χωρίς καν να γνωρίζεις το όνομά του, χωρίς να έχεις ακούσει πότε τη φωνή του....
Οι σκέψεις σου είναι διάφορες, σκέφτεσαι πότε θα τον δείς, πως θα τον πλησιάσεις και τρελένεσαι στην ιδέα ότι μπορεί να μην τον ξαναδείς....Νομίζεις πως εχούν περάσει λίγα λεπτά αλλά κοντεύει να ξημερώσει...Το μυαλό σου έχει δημιουργήσει χιλιάδες ιστορίες με εσάς τους δύο μαζί, και ας μην ξέρεις τον χαρακτήρα του, σου φτάνει μόνο που τον είδες να γέλα... ο νούς σου γυρναεί σε τρόπους ή σε άτομα που μπορούν να σε φέρουν πιο κοντά του...Απλά ερωτεύσαι κεραυνοβόλα.... 
Και ποιός δεν έχει ζήσει στη ζωή του μια παρόμοια εμπειρία; Και αν δεν την εχει ζήσει ακόμα σίγουρα κάποτε από το πουθεν θα νιώσει αυτό το ανεξήγητο συναίσθημα...θα νιώσει ότι βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό στα μάτια του άλλου...

Πολλοί φοβούνται μην πληγωθούν, δεν χρειάζεται! Ο πραγματικός σου έρωτας, ο άνθρωπος της ζωής σου δεν θα σε πληγώσει πότε τα αισθήματα θα είναι αμοιβαία..  Δεν μιλώ βέβαια για τους “έρωτες” τις μίας ημέρας ή του ενός χρόνου κ.λ.π αλλά για τον μοναδικό, πραγματικό έρωτα της ζωής σου, τον “Εναν”...Αυτός δεν θα σε πληγώσει ποτέ...Οι άλλοι είναι απλά εμπείριες ζωής...

Το θέμα είναι πως θα καταλάβεις αν είναι αυτός πραγματικά...Δοκίμασε...Αν κάποτε τελειώσει, σημαίνει πως δεν αξίζει και δεν χρειάζονται δάκρυα, μόνο ευχαριστώ γιατί σου έδωσε μαθήματα ζωής και την ευκαιρία να ανακαλύψεις την αξία σου μέσα από μία σχέση-δοκιμάσια. Μην απελπιστείς, πότε δεν είναι αργά, ούτε νωρίς...Και φυσικά, ο πραγματικός ερωτας δεν υπολογίζει ηλικίες, καταστάσεις και εμπόδια είσαι απλά εκεί για τον άλλον με όλο του το είναι, να τον κοίτας στα μάτια και να του λες  Σ'ΑΓΑΠΩ όχι όμως με λόγια αλλά με πράξεις...Σ'ΑΓΑΠΩ και θα είμαι ΠΑΝΤΑ δίπλα σου....

πηγή: http://www.en-gr.com/index.php/el/anthropos/anthropinessxeseis/erotas/1182-fell-in-love

Βάσια

Η σημασία της επικοινωνίας σε μία σχέση

Η επικοινωνία είναι βασικά το κλειδί με το οποίο μπορείτε να χτίσετε μια ευτυχισμένη και αρμονική σχέση αγάπης. Είναι ζωτικής σημασίας που δένει αυτήν την σχέση. Δυναμώνει τον δεσμό και κρατάει στην φλόγα αναμμένη. Αλλά είναι στιγμές που δεν έχουμε ιδέα για τα γεγονότα και την σημαντικότητα της επικοινωνίας στην ζωή μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε αφελείς, αλλά σημαίνει μόνο ότι πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί ως προς τον τρόπο επικοινωνίας μας με το σύντροφό μας, προκειμένου να  τον κατανοήσουμε καλύτερα.
Η καλή επκοινωνία βοηθάει να χτίσουμε ορθή κατανόηση μεταξύ μας και επίσης συνεισφέρει στην ανάπτυξη μίας καλύτερης,δημιουργικότερης και υγιεινότερης σχέσης.

Οσο περισσότερο επικοινωνείτε τόσο καλύτερη διαύγεια αναπτύσσετε και αυτό βασικά σας επιτρέπει να είστε πιο οικείος με την επικοινωνιακή προσέγγιση του συντρόφου σας και ανάστροφα.
Οταν είστε σε σχέση, έναν γάμο, μία δέσμευση, πρέπει να δίνετε άφθονο χώρο στον σύντροφό σας. Ο καθένας πρέπει να κάνει τα δικά του και να έχει τον χρόνο του αλλά ταυτόχρονα να μοιράζεστε εμπειρίες και στιγμές δημιουργίας μαζί. Η πρώτη προσέγγιση θα ήταν να κοιτάξετε τον εαυτό σας, τις δραστηριότητές σας αλλά επίσης και τον τρόπο με τον οποίο του/της μιλάτε και την στάση σας απέναντί του. Σε έναν γάμο οι άνθρωποι συχνά εξαρτώνται από τους συντρόφους τους και υπάρχουν στιγμές που κατηγορεί ο ένας τον άλλον χωρίς λόγο. Οταν υπάρχουν δύσκολες στιγμές, όπως είναι φυσικό να υπάρχουν, αυτά τα  θέματα της αλληλοκατηγορίας εμφανίζονται, τα οποία και επηρρεάζουν την σχέση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι αναγκαίο να δεί ο καθένας τις πράξεις του και να τις συζητήσει με τον σύντροφό του. Είναι εύκολο να κατηγορεί ο ένας τον άλλον για τα λάθη του αλλά εάν δεις τον εαυτό σου και βρεις τα δικά σου λάθη και τα πράγματα τότε είναι δύσκολα. Δεν είναι πράγματι εύκολο να δεχόμαστε κριτική. Κανείς δεν θέλει να του λένε ότι έχει λάθος!
Η επικοινωνία δεν σημαίνει ότι απλά μιλάτε μεταξύ σας και αναφέρετε τα λάθη σας ή τα δικά τους λάθη. Είναι για να βοηθήσετε ο ένας τον άλλον, να καταλάβετε τις διαφορετικές οπτικές, ούτως ώστε να αποφύγετε ανεπιθύμητες διαφωνίες και παρεξηγήσεις.
Η επικοινωνία επίσης σημαίνει ότι πρέπει να είστε διαθέσιμος να ακούσετε τον σύντροφό σας,  να ακούσετε τι έχει να σας πει. Ενας καλός ακροατής ενθαρρύνει την επικοινωνία σε μια σχέση, και επίσης φέρνει ειρήνη και αρμονία. Το να ακούς τον άλλον δεν σημαίνει να ακούς τις λέξεις που ξεστομίζει και μετά να τις ξεχνάς. Σημαίνει να δίνεις σημασία με αφοσίωση σε ότι το ταίρι σας έχει να σας πει. Γι'αυτό μην μπερδεύεστε. Ενώ ακούτε πρέπει να δώσετε προσοχή σε αυτά που λέει ο συντροφός σας. Η επικοινωνία σε έναν γάμο ή σε όποια άλλη σχέση πρέπει να είναι ειλικρινής, ανοιχτή, με υπομονή και φυσικά χωρίς κριτική, εάν θέλετε να έχετε πραγματικά μία σχέση αληθινή σε βάθος χρόνου.
Η επίτευξή της μπορεί να γίνει εύκολα με λίγη υπομονή και με την επιθυμία να είστε μαζί. Επίσης πρέπει να ανακαλύψετε ποιός τρόπος επικοινωνίας δουλεύει καλύτερα μεταξύ σας. Τίποτα δεν συμβαίνει στην ζωή από μόνο του. Ολοι μας πρέπει να προσπαθούμε να επιτύχουμε πράγματα που θέλουμε και να δουλέψουμε σε αυτό με ειλικρίνεια.

Η σωστή και καλή επικοινωνία με τον σύντροφό σας, συνομιλώντας, εκφράζοντας συναισθήματα με λέξεις και πράξεις, ακούγοντας ο ένας τον άλλον μπορεί να βοηθήσει την σχέση σας να παραμείνει ζωντανή και σε διαρκή δημιουργία και ενθουσιασμό.

πηγή:http://www.en-gr.com/index.php/el/anthropos/anthropinessxeseis/529-communication-relationship

Αθηνά Γεωργίου

Αγάπη και φόβος μέρος Β' - Χρύσα Ευαγγέλου

Η αγάπη γεννά ευγένεια και ο φόβος σκληρότητα. Με τον φόβο είμαστε πάντοτε γεμάτοι υποχρεώσεις και προσδοκίες, δεν έχουμε σεβασμό, αποφεύγουμε την ευθύνη και αισθανόμαστε οίκτο. Πώς μπορούμε να νιώσουμε καλά όταν υποφέρουμε από τόσο μεγάλο φόβο; Νιώθουμε ότι είμαστε θύματα: αισθανόμαστε θυμό, θλίψη, ζήλια, προδοσία.

Ο θυμός δεν είναι παρά φόβος κρυμμένος πίσω από ένα προσωπείο.

Η θλίψη είναι φόβος κρυμμένος πίσω από ένα προσωπείο.

Η ζήλια είναι φόβος κρυμμένος πίσω από ένα προσωπείο.

Με όλα αυτά τα συναισθήματα που πηγάζουν από τον φόβο και προκαλούν πόνο, μπορούμε μόνο να προσποιούμαστε ότι είμαστε ευγενικοί.

Στην πραγματικότητα, δεν είμαστε ευγενικοί, γιατί δεν αισθανόμαστε καλά, δεν είμαστε ευτυχισμένοι. Αν ακολουθείτε το μονοπάτι της αγάπης, δεν έχετε υποχρεώσεις ούτε προσδοκίες. Δεν λυπάστε τον εαυτό σας ή τον σύντροφό σας. Όλα σας πάνε καλά και γι αυτό ένα χαμόγελο είναι μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπο σας. Αισθάνεστε καλά με τον εαυτό σας και, επειδή είστε ευτυχισμένοι, είστε και ευγενικοί. Η αγάπη είναι πάντοτε ευγενική, και αυτή η ευγένεια σας κάνει γενναιόδωρους και ανοίγει όλες τις πόρτες.

Η αγάπη είναι γενναιόδωρη. Ο φόβος είναι εγωιστής τα πάντα αφορούν εμένα και μόνον εμένα. Ο εγωισμός κλείνει όλες τις πόρτες.

Η αγάπη, σε αντίθεση με τον φόβο, δεν θέτει όρους. Στο μονοπάτι του φόβου, αγαπάμε κάποιον αν μας αφήσει να τον ελέγχουμε, αν είναι καλός μαζί μας, αν ταιριάζει στην εικόνα που έχουμε φτιάξει γι αυτόν. Δημιουργούμε μια εικόνα τού πώς θα πρέπει να είναι και επειδή δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ αυτή η εικόνα, τον κρίνουμε και τον βρίσκουμε ένοχο. Πολλές φορές, μάλιστα, ντρεπόμαστε γι’ αυτόν επειδή δεν είναι αυτό που θα θέλαμε. Αν δεν ταιριάζει στην εικόνα που έχουμε δημιουργήσει, μας φέρνει σε δύσκολη θέση, μας  ενοχλεί, δεν έχουμε καθόλου υπομονή μαζί του. Απλώς προσποιούμαστε ότι είμαστε ευγενικοί. Στο μονοπάτι της αγάπης, δεν υπάρχουν αν, δεν υπάρχουν όροι. Αγαπάμε κάποιον χωρίς λόγο, χωρίς δικαιολογία. Τον αγαπάμε όπως είναι και είναι ελεύθερος να είναι ο εαυτός του. Αν δεν μας αρέσει όπως είναι, τότε καλύτερα να  είμαστε με κάποιον άλλο που μας αρέσει. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αλλάξουμε κανέναν, και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας αλλάξει.

Αν πρόκειται να αλλάξουμε, θα το κάνουμε επειδή το θέλουμε, επειδή θέλουμε να πάψουμε να υποφέρουμε.
Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους στο μονοπάτι του φόβου. Διατηρούν μια σχέση επειδή αισθάνονται ότι έτσι πρέπει.

Διατηρούν μια σχέση, γεμάτοι προσδοκίες τόσο για τον σύντροφο όσο και για τον εαυτό τους. Οι διάφορες δραματικές καταστάσεις και ο πόνος απορρέουν από το  γεγονός ότι χρησιμοποιούμε διαύλους επικοινωνίας που υπήρχαν προτού γεννηθούμε.

Οι άνθρωποι γίνονται κριτές και θύματα, κουτσομπολεύουν ο ένας τον άλλον, κουτσομπολεύουν με τους φίλους τους, κουτσομπολεύουν στα μπαρ.  Σπέρνουν μίσος ανάμεσα στα μέλη της οικογένειάς τους.

Συσσωρεύουν συναισθηματικό δηλητήριο και το μεταδίδουν στα παιδιά τους. «Κοίταξε τον πατέρα σου, κοίταξε τι μου έκανε. Μη γίνεις σαν τον  πατέρα σου. Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι όλες οι γυναίκες είναι ίδιες». Αυτό κάνουμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε πολύ — με τα παιδιά, τους φίλους, τους συντρόφους μας.

Στο μονοπάτι του φόβου υπάρχουν τόσοι όροι, προσδοκίες και υποχρεώσεις που διαμορφώνουμε ένα πλήθος  κανόνων μόνο και μόνο για να προστατευτούμε από τον συναισθηματικό πόνο, όταν στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν κανόνες. Οι κανόνες αυτοί επηρεάζουν την ποιότητα των διαύλων επικοινωνίας μεταξύ μας επειδή όταν φοβόμαστε λέμε ψέματα. Αν προσδοκάτε από μένα να έχω μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, τότε νιώθω την υποχρέωση να φέρομαι κατ’ αυτόν τον τρόπο.
Στην πραγματικότητα, δεν είμαι αυτό που θα θέλατε. Αν φερθώ με ειλικρίνεια και δείξω τον πραγματικό μου εαυτό, αυτό θα σας πληγώσει και θα θυμώσετε. Τότε θα σας πω ψέματα, γιατί φοβάμαι την κρίση σας. Φοβάμαι ότι θα με κατηγορήσετε, θα με βρείτε ένοχη και θα με τιμωρήσετε. Και κάθε φορά που θα το θυμάστε, θα με τιμωρείτε ξανά και ξανά για το ίδιο λάθος.

Στο μονοπάτι της αγάπης υπάρχει δικαιοσύνη. Αν κάνετε ένα λάθος, πληρώνετε μόνο μια φορά γι’ αυτό και αν αγαπάτε αληθινά τον εαυτό σας, μαθαίνετε από αυτό το λάθος. Στο μονοπάτι του φόβου δεν υπάρχει δικαιοσύνη.

Αναγκάζετε τον εαυτό σας να πληρώσει χίλιες φορές για το ίδιο λάθος. Αναγκάζετε τον σύντροφο ή τον φίλο σας να πληρώσει χίλιες φορές για το ίδιο λάθος. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση αδικίας και ανοίγει πολλές συναισθηματικές πληγές. Με αυτόν τον τρόπο, φυσικά, προκαλούμε οι ίδιοι την αποτυχία μας. Οι άνθρωποι δημιουργούν δράματα για τα πάντα, ακόμα και για κάτι πολύ απλό και ασήμαντο. Συναντάμε αυτά τα δράματα σε φυσιολογικές σχέσεις στην κόλαση, γιατί τα ζευγάρια ακολουθούν το μονοπάτι του φόβου.

Σε κάθε σχέση υπάρχουν δύο μισά: το ένα είστε εσείς και το άλλο ο γιος, η κόρη, ο πατέρας, η μητέρα, οι φίλοι ή ο σύντροφος σας. 
Εσείς είστε υπεύθυνοι μόνο για το δικό σας μισό. Δεν έχει σημασία πόσο οικεία νιώθετε ή πόσο δυνατά νομίζετε ότι αγαπάτε’ δεν μπορείτε να είστε υπεύθυνοι για όσα υπάρχουν στο κεφάλι ενός άλλου ατόμου. Δεν μπορείτε  ποτέ να γνωρίζετε τι αισθάνεται, τι πιστεύει ή τις υποθέσεις που κάνει. Δεν  γνωρίζετε τίποτα γι αυτό το άτομο. Αυτή είναι η αλήθεια, αλλά τι κάνουμε; Προσπαθούμε  να είμαστε υπεύθυνοι για το άλλο μισό και γι’ αυτό το λόγο οι σχέσεις στην κόλαση βασίζονται στον φόβο, το δράμα και τον πόλεμο για την απόκτηση ελέγχου.

Αν βρισκόμαστε σε πόλεμο για την απόκτηση ελέγχου, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει σεβασμός. Η αλήθεια είναι ότι δεν αγαπάμε. Πρόκειται για εγωισμό και όχι για αγάπη θέλουμε να πάρουμε τις μικρές δόσεις που μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά.

Όταν δεν υπάρχει σεβασμός, βρισκόμαστε σε πόλεμο για την απόκτηση ελέγχου, γιατί ο ένας αισθάνεται υπεύθυνος για τον άλλον. Πρέπει να  ελέγχουμε τον άλλον, γιατί δεν τον σεβόμαστε. Πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι για τον άλλον, γιατί ό,τι του συμβεί θα πληγώσει εμάς και θέλουμε να αποφύγουμε τον πόνο. Στη συνέχεια, αν δούμε ότι δεν “είναι υπεύθυνος’’, θα του το χτυπάμε συνεχώς για να τον κάνουμε να γίνει υπεύθυνος, “υπεύθυνος”, όμως, κατά τη δική μας άποψη, που δεν είναι πάντα και η σωστή.
Αυτό συμβαίνει όταν ακολουθούμε το μονοπάτι του φόβου. Επειδή δεν υπάρχει σεβασμός, συμπεριφερόμαστε στον άλλον σαν να μην είναι αρκετά καλός ή αρκετά έξυπνος για να διακρίνει τι είναι ή τι δεν είναι καλό γι’ αυτόν. Υποθέτουμε ότι δεν είναι αρκετά δυνατός για να αντιμετωπίσει κάποιες καταστάσεις και να φροντίσει τον εαυτό του. Πρέπει να πάρουμε τον έλεγχο και λέμε: «Άσε να το κάνω εγώ αντί για σένα» ή «Μην το κάνεις αυτό». Προσπαθούμε να καταπνίξουμε το δικό του μισό από τη σχέση και να πάρουμε εξ ολοκλήρου τον έλεγχο. Αν πάρουμε τον έλεγχο ολόκληρης της σχέσης, τότε πώς συμμετέχει το άλλο άτομο;

Με το άλλο μισό μπορούμε να μοιραστούμε, να διασκεδάσουμε, να δημιουργήσουμε το πιο όμορφο όνειρο. Αλλά το άλλο μισό έχει φτιάξει το δικό του όνειρο, τη δική του βούληση, και αυτό το όνειρο δεν μπορούμε ποτέ να το ελέγξουμε, όσο σκληρά και αν προσπαθούμε. Τότε, έχουμε μια επιλογή: μπορούμε να προκαλέσουμε συγκρούσεις και πόλεμο για την απόκτηση ελέγχου ή να γίνουμε συμπαίκτες. Οι συμπαίκτες παίζουν μαζί και ποτέ ο ένας ενάντια στον άλλον.

Αν παίζετε τένις με έναν παρτενέρ, αποτελείτε ομάδα και ποτέ δεν παίζετε ο ένας εναντίον του άλλου, ποτέ. Ακόμα και αν παίζετε με διαφορετικό τρόπο, έχετε τον ίδιο στόχο: να διασκεδάσετε μαζί, να παίξετε μαζί, να είστε συμπαίκτες. Αν ο παρτενέρ σας θέλει να ελέγχει το παιχνίδι σας και λέει: «Όχι, μην παίζεις έτσι, παίξε με αυτό τον τρόπο. Όχι, δεν το κάνεις σωστά», δεν πρόκειται να διασκεδάσετε. Τελικά, θα καταλήξετε να μη θέλετε πια να παίζετε μαζί του. Αντί να είστε ομάδα, εκείνος , θέλει να ελέγχει το τρόπο με τον οποίο παίζετε. Και χωρίς ομαδικό πνεύμα θα βρίσκεστε συνέχεια σε σύγκρουση.
Αν αντιμετωπίσετε την ερωτική σας σχέση ως ομάδα,  όλα θα αρχίσουν να βελτιώνονται. Σε μία σχέση, όπως και σε ένα παιχνίδι, δεν έχει σημασία η νίκη ή η ήττα. Παίζετε γιατί θέλετε να διασκεδάσετε.

Στο μονοπάτι της αγάπης, δίνουμε περισσότερα από όσα παίρνουμε. Και φυσικά, αγαπάμε τόσο τον εαυτό μας που δεν επιτρέπουμε σε  ιδιοτελείς ανθρώπους να μας εκμεταλλευτούν. Δεν επιζητούμε εκδίκηση, αλλά είμαστε σαφείς στην επικοινωνία μας. Μπορούμε να πούμε:
 «Δεν μου αρέσει όταν προσπαθείς να με εκμεταλλευτείς, όταν δεν με σέβεσαι, όταν μου φέρεσαι με αγένεια. Δεν έχω ανάγκη κάποιον να με κακοποιεί λεκτικά, συναισθηματικά, σωματικά. Δεν θέλω να σε ακούω να βρίζεις συνεχώς. Όχι επειδή είμαι καλύτερος  από σένα, αλλά επειδή αγαπώ την ομορφιά.
Μου αρέσει να γελάω, να διασκεδάζω, να αγαπάω.

Δεν είμαι εγωιστής, απλώς δεν χρειάζομαι ένα μεγάλο θύμα στο πλάι μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάω, αλλά δεν μπορώ να αναλάβω την ευθύνη για το δικό σου όνειρο. Μια σχέση μαζί μου θα δυσκολέψει πολύ το Παράσιτό  σου γιατί δεν πρόκειται να αντιδράσω καθόλου στις ανοησίες σου». Αυτό δεν είναι εγωισμός είναι αγάπη για τον εαυτό μας. Ο εγωισμός, ο έλεγχος και ο φόβος καταστρέφουν κάθε σχέση. Η γενναιοδωρία, η ελευθερία και η αγάπη δημιουργούν την πιο όμορφη σχέση: ένα ειδύλλιο που συνεχώς εξελίσσεται.

Το να τελειοποιήσουμε μια σχέση εξαρτάται μόνο από εμάς. Το πρώτο βήμα είναι να αποκτήσουμε επίγνωση, να κατανοήσουμε ότι ο καθένας ονειρεύεται το δικό του όνειρο. Μόλις το κατορθώσουμε αυτό, μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για το δικό μας μισό της σχέσης -τον εαυτό μας- και να το ελέγξουμε με ευκολία. Αν έχουμε σεβασμό, γνωρίζουμε ότι ο σύντροφος μας, ο φίλος, ο γιος ή η μητέρα μας είναι απολύτως υπεύθυνοι για το δικό τους μισό. Αν σεβόμαστε το άλλο μισό, θα υπάρχει πάντα ειρήνη μέσα στη σχέση. 

Στη συνέχεια, αν γνωρίζουμε τι είναι αγάπη και τι φόβος, αποκτούμε επίγνωση του τρόπου με τον οποίο εκφράζουμε το όνειρο μας στους άλλους. Η ποιότητα έκφρασης εξαρτάται από τις επιλογές που κάνουμε κάθε στιγμή, από το αν συντονίζουμε το συναισθηματικό μας σώμα στην αγάπη ή στον φόβο. Αν ανακαλύψετε ότι ακολουθείτε το μονοπάτι του φόβου, απλώς και μόνο έχοντας αυτή την επίγνωση μπορείτε να μεταθέσετε την προσοχή σας στο μονοπάτι της αγάπης. Απλώς και μόνο βλέποντας πού βρίσκεστε, απλώς και μόνο μετατοπίζοντας την προσοχή σας, τα πάντα γύρω σας θα αλλάξουν.
Τελικά, αν συνειδητοποιήσετε ότι κανένας άλλος δεν μπορεί να σας κάνει ευτυχισμένους και ότι η ευτυχία είναι αποτέλεσμα της αγάπης που πηγάζει από μέσα σας, τότε θα κατανοήσετε τη σπουδαιότερη διδασκαλία, την Επίτευξη της Αγάπης.


Μπορούμε να μιλάμε για την αγάπη και να γράφουμε χιλιάδες βιβλία σχετικά με αυτήν, αλλά η αγάπη είναι εντελώς διαφορετική για τον καθένα μας, γιατί είναι κάτι που πρέπει να το βιώσουμε. Η αγάπη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια έχει να κάνει με τη δράση. Η αγάπη εν δράσει μόνο ευτυχία μπορεί να προκαλέσει. Ο φόβος εν δράσει, αντίθετα, φέρνει μόνο πόνο.

Ο μόνος δρόμος για να οδηγηθούμε στην επίτευξη της αγάπης είναι μέσω της εξάσκησης. Δεν χρειάζεται να δικαιολογείτε ή να εξηγείτε την αγάπη σας’ μόνο να την εξασκείτε χρειάζεται. Η εξάσκηση φέρνει την επίτευξη.

πηγή:http://www.lightworker.gr/?p=12944
επιμέλεια παρουσίασης και συλλογή πληροφόρησης: Ευαγγέλου Χρυσάνθη

Αγάπη και φόβος μέρος Α' - Χρύσα Ευαγγέλου

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ παρά ένα όνειρο. Ζούμε σε μια φαντασίωση, όπου όλα όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας είναι αληθινά μόνο για μας.

Η αλήθεια μας δεν είναι αλήθεια για κανέναν άλλο, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών η των γονιών μας. Ας αναλογιστούμε απλώς τι πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας και τι πιστεύει η μητέρα μας για εμάς.

Μπορεί να ισχυρίζεται ότι μας ξέρει πολύ καλά, αλλά δεν έχει ιδέα ποιοι είμαστε πράγματι, και αυτό το γνωρίζουμε. Μπορεί να πιστεύουμε ότι ξέρουμε πολύ καλά τη μητέρα μας, αλλά δεν έχουμε ιδέα ποια είναι πραγματικά.

Στον νου της έχει όλες αυτές τις φαντασιώσεις πού δεν μοιράστηκε ποτέ με κανέναν άλλο. Δεν έχουμε ιδέα τι έχει στον νου της.

Αν εξετάσουμε τη ζωή μας και προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τι κάναμε σε ηλικία έντεκα ή δώδεκα ετών, θα διαπιστώσουμε ότι θυμόμαστε μόνο λιγοστά πράγματα, θα θυμόμαστε βεβαίως τα πιο σημαντικά, όπως το όνομά μας, γιατί αυτά τα επαναλαμβάνουμε συνεχώς. Μερικές φορές, όμως, ξεχνάμε το όνομα των παιδιών ή των φίλων μας. Αυτό συμβαίνει γιατί η ζωή μας αποτελείται από όνειρα — πολλά σύντομα όνειρα που μεταβάλλονται διαρκώς.

Τα όνειρα έχουν την τάση να διαλύονται, και γι’ αυτό ξεχνάμε τόσο εύκολα.

Κάθε άνθρωπος έχει ένα προσωπικό όνειρο ζωής και το όνειρο αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από αυτά των άλλων.

Ονειρευόμαστε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας και τροποποιούμε το όνειρό μας ανάλογα με τον τρόπο που κρίνουμε, ανάλογα με τον τρόπο που θυματοποιούμε τον εαυτό μας.

Γι’ αυτό δύο άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν ποτέ το ίδιο όνειρο. Σε μια σχέση, μπορούμε να προσποιηθούμε ότι είμαστε ίδιοι, ότι σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, ονειρευόμαστε κατά τον ίδιο τρόπο, αλλά αυτό δεν μπορεί ποτέ να συμβεί.

Υπάρχουν δύο ονειρευτές και δύο όνειρα. Κάθε ονειρευτής ονειρεύεται με τον δικό του τρόπο. Γι’ αυτό πρέπει να δεχόμαστε τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε δύο ονειρευτές’ πρέπει να σεβόμαστε ο ένας το όνειρο του άλλου.

Μπορεί να έχουμε χιλιάδες σχέσεις ταυτόχρονα, αλλά κάθε σχέση υφίσταται μόνο ανάμεσα σε δύο άτομα. Έχω σχέση με κάθε έναν από τους φίλους μου, και η σχέση αυτή υφίσταται ανάμεσα στους δυο μας.

Έχω σχέση με κάθε ένα από τα παιδιά μου, και κάθε σχέση είναι εντελώς διαφορετική από τις άλλες. Ανάλογα με τον τρόπο που ονειρεύονται οι δύο άνθρωποι, χαράσσουν την κατεύθυνση του ονείρου που ονομάζουμε σχέση.

Κάθε σχέση μας -με τη Μαμά, τον Μπαμπά, τα αδέλφια, τους φίλους- είναι μοναδική, γιατί ονειρευόμαστε ένα σύντομο όνειρο μαζί. Κάθε σχέση μετατρέπεται σε ζωντανό ον που δημιουργήθηκε από δύο ονειρευτές.

Όπως ακριβώς το σώμα μας αποτελείται από κύτταρα, έτσι και τα όνειρά μας αποτελούνται από συναισθήματα. Υπάρχουν δύο κύριες πηγές συναισθημάτων: η μια είναι ο φόβος και όλα τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτόν’ η άλλη είναι η αγάπη και όλα τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτήν.

Βιώνουμε και τα δύο συναισθήματα, αλλά αυτό που υπερισχύει στους καθημερινούς ανθρώπους είναι ο φόβος. Θα λέγαμε ότι το φυσιολογικό είδος σχέσης σε αυτό τον κόσμο βασίζεται κατά 95% στον φόβο και κατά 5% στην αγάπη.

Αυτό μπορεί να αλλάξει, βέβαια, ανάλογα με τους ανθρώπους, αλλά ακόμα και αν ο φόβος αναλογεί στο 60% και η αγάπη στο 40%, και πάλι η σχέση βασίζεται στον φόβο.

Για να κατανοήσουμε αυτά τα συναισθήματα, θα ήταν καλύτερα

να περιγράψουμε ορισμένα χαρακτηριστικά της αγάπης και του φόβου, τα οποία εγώ αποκαλώ «το μονοπάτι της αγάπης» και «το μονοπάτι του φόβου».

Τα δύο αυτά μονοπάτια αποτελούν απλώς σημεία αναφοράς για να δούμε πώς ζούμε τη ζωή μας. Ο διαχωρισμός αυτός γίνεται για να μπορέσει ο λογικός νους να καταλάβει και να αποκτήσει τον έλεγχο των επιλογών του.

Ας δούμε κάποια από τα χαρακτηριστικά της αγάπης και του φόβου.

Η αγάπη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις.  Ο φόβος, αντίθετα, κατακλύζεται από υποχρεώσεις.

Στο μονοπάτι του φόβου, ότι κάνουμε οφείλεται στο ότι είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε και περιμένουμε και από τους άλλους να κάνουν κάτι επειδή είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν.

Είμαστε υποχρεωμένοι και μόλις πρέπει να κάνουμε κάτι, αρχίζουμε να αντιστεκόμαστε. Όσο περισσότερο αντιστεκόμαστε, τόσο περισσότερο υποφέρουμε. Αργά ή γρήγορα, προσπαθούμε να αποφύγουμε τις υποχρεώσεις μας.

Από την άλλη πλευρά, με την αγάπη δεν χρειάζεται να προβάλλουμε αντιστάσεις. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε γιατί το θέλουμε. Γίνεται ευχαρίστηση είναι σαν παιχνίδι και το διασκεδάζουμε.

Η αγάπη δεν δημιουργεί προσδοκίες. Ο φόβος είναι γεμάτος προσδοκίες. Με τον φόβο κάνουμε πράγματα γιατί θεωρούμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε και περιμένουμε ότι και οι άλλοι θα κάνουν το ίδιο.

Γι’ αυτό μάς πληγώνει, ενώ η αγάπη όχι. Περιμένουμε κάτι και αν δεν συμβεί, νιώθουμε πληγωμένοι — είναι άδικο.

Κατηγορούμε τους άλλους που δεν εκπλήρωσαν τις προσδοκίες μας.

Όταν αγαπάμε, δεν έχουμε προσδοκίες κάνουμε κάτι γιατί το θέλουμε, και αν και οι άλλοι το κάνουν ή δεν το κάνουν είναι γιατί το θέλουν ή δεν το θέλουν, και κανείς δεν παίρνει τίποτα προσωπικά.

Όταν δεν περιμένουμε να συμβεί κάτι, και όντως δεν συμβεί, δεν έχει σημασία. Δεν αισθανόμαστε πληγωμένοι, επειδή ό,τι και να συμβεί δεν έχουμε πρόβλημα. Γι’ αυτό και τίποτα σχεδόν δεν μπορεί να μας πληγώσει όταν είμαστε ερωτευμένοι.

Δεν περιμένουμε από τον αγαπημένο μας να κάνει κάτι και δεν έχουμε υποχρεώσεις.

Η αγάπη βασίζεται στον σεβασμό.

Ο φόβος δεν σέβεται τίποτα, ούτε καν τον ίδιο τον φόβο.

Αν σας λυπάμαι,  σημαίνει ότι δεν σας σέβομαι. Δεν είστε σε θέση να κάνετε τις δικές σας επιλογές. Όταν πρέπει να επιλέξω εγώ για εσάς, τη στιγμή εκείνη δεν σας σέβομαι.

Αν δεν σας σέβομαι, προσπαθώ να σας ελέγξω. Τις περισσότερες φορές, όταν λέμε στα παιδιά μας πώς να ζήσουν τη ζωή τους, είναι γιατί δεν τα σεβόμαστε. Τα λυπόμαστε και προσπαθούμε να κάνουμε γι’ αυτά ό,τι θα έπρεπε να κάνουν εκείνα για τον εαυτό τους. Όταν δεν σέβομαι τον εαυτό μου, τον λυπάμαι και αισθάνομαι ότι δεν είμαι αρκετά καλός για να τα καταφέρω σε αυτό τον κόσμο. Πώς ξέρετε ότι δεν σέβεστε τον εαυτό σας;

Όταν λέτε: «Εγώ ο καημένος, δεν είμαι αρκετά δυνατός, δεν είμαι αρκετά έξυπνος, δεν είμαι αρκετά όμορφος, δεν μπορώ να τα καταφέρω».

Η μεμψιμοιρία πηγάζει από την έλλειψη σεβασμού.

Η αγάπη είναι αδίστακτη δεν λυπάται κανέναν, έχει όμως συμπόνια. Ο φόβος είναι γεμάτος οίκτο λυπάται τους πάντες. Λυπάστε κάποιον όταν δεν τον σέβεστε, όταν θεωρείτε ότι δεν είναι αρκετά δυνατός για να τα καταφέρει.

Από την άλλη πλευρά, η αγάπη σέβεται. Αγαπάμε κάποιον και ξέρουμε ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ξέρουμε ότι είναι αρκετά δυνατός, αρκετά έξυπνος, αρκετά καλός και ικανός να κάνει τις δικές του επιλογές. Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε εμείς γι’ αυτόν. Είναι σε θέση να τα καταφέρει μόνος του. Αν πέσει, μπορούμε να του δώσουμε το χέρι μας, να τον βοηθήσουμε να σηκωθεί και να του πούμε: «Μπορείς νατο κάνεις, προχώρα». Αυτό είναι συμπόνια και διαφέρει από τον οίκτο. Η συμπόνια πηγάζει από τον σεβασμό και την αγάπη ο οίκτος από την έλλειψη σεβασμού και τον φόβο.

Η αγάπη είναι απολύτως υπεύθυνη. Ο φόβος αποφεύγει την ευθύνη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άμοιρος ευθυνών. Το να προσπαθούμε να αποφύγουμε την ευθύνη είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε, επειδή κάθε πράξη έχει συνέπειες.

Όλα όσα σκεφτόμαστε και όλα όσα κάνουμε έχουν συνέπειες. Με κάθε επιλογή, έχουμε μια έκβαση ή μια αντίδραση. Αν δεν επιλέξουμε, έχουμε πάλι μια έκβαση ή μια αντίδραση. Θα υποστούμε τις συνέπειες των πράξεων μας με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον. Γι’ αυτό κάθε άνθρωπος είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνος για τις πράξεις του, ακόμα και αν δεν το επιθυμεί. Ίσως κάποιος άλλος να προσπαθήσει να πληρώσει για τα δικά μας λάθη, αλλά γι’ αυτά θα πληρώσουμε και εμείς ούτως ή άλλως, και τότε θα τα πληρώσουμε διπλά.

Όταν οι άλλοι προσπαθούν να είναι υπεύθυνοι για εμάς, αυτό που δημιουργείται τελικά είναι ένα μεγαλύτερο δράμα. 

 συνεχίζεται…..

πηγή:http://www.lightworker.gr/?p=12943

Χρύσα Ευαγγέλου